Δευτέρα, Νοεμβρίου 20, 2017

Ιλαρά, Μαγουλά ή Τέτανο;

Ο κύριος Πολύκαρπος ήθελε να σχολάσει εκτάκτως μισή ώρα νωρίτερα, να πάει το μωρό του για εμβολιασμό. Παρόλη τη σοβαρότητα της περίστασης δίσταζε να ζητήσει άδεια από την προϊσταμένη του γιατί είχε μία εύλογη υποψία πως δεν θα του έβγαινε σε καλό. Κατόπιν τηλεφωνικής συνεννόησης με τη σύζυγό του όμως, και βλέποντας πως κανένας άλλος δεν προτίθετο να πάει το μωρό στον γιατρό, αποφάσισε να ζητήσει την άδεια και γαία πυρί μιχθήτω.

Στις 11:45, η γραμματεύς της διευθύντριας, κυρίας Βάσως, τον κάλεσε να παρουσιαστεί στο γραφείο της. «Ώστε θα πας το μωρό για εμβολιασμό», του είπε χαμηλώνοντας τα γυαλιά της πρεσβυωπίας και κοιτάζοντας τον ενόσω τακτοποιούσε ταυτόχρονα κάποια έγγραφα. «Μάλιστα!» της είπε ορθά κοφτά προσπαθώντας να κρύψει τον κόμπο στο λαιμό του. «Ιλαρά, μαγουλά ή τέτανο;» τον ξαναρώτησε με μια μπάσα φωνή καθώς άρχισε να ξεκουμπώνει το πουκάμισό της.

-          -«Πώς είπατε;»
-         - «Λέω: Ιλαρά, μαγουλά ή τέτανο;»

Η κυρία Βάσω είχε ήδη προτάξει το στήθος της στον κύριο Πολύκαρπο ο οποίος ένιωθε μία σταγόνα ιδρώτα να διασχίζει το καθάριο του κούτελο και να κατευθύνεται προς τη ρίνα του. Το στήθος της ήταν πεσμένο και πλαδαρό. Όσο κι αν το συγκρατούσε ο στηθόδεσμος έδειχνε έτοιμο να ξαμολυθεί σαν χλαπάτσα απ’ τον υπόνομο κι όποιον πάρει ο Χάρος. Επίσης, στο ντεκολτέ της ήταν εμφανέστατη μια σπάνια τριχοφυΐα που παρέπεμπε στην άγρια βλάστηση της Σαβάνας. Θέλοντας να κερδίσει χρόνο, ο κύριος Πολύκαρπος άρχισε να τα μασά: «Ναι, βασικά ο παιδίατρος μας είπε ότι το εμβόλιο του τετάνου το έχουμε ήδη κάμει. Τώρα, λογικά, θα ‘χει σειρά η Ιλαρά…»

-         - «…γι’ αυτό και μου είσαι τόσο ίλαρος απ’ το πρωί!»
-          -«Μπαρδόν;»

Η κυρία Βάσω σηκώθηκε όρθια.

-          -«Άσ'τα μπαρδόν και πλησίασε.»

Η Κυρία Βάσω με μία αργή, βασανιστική κίνηση γύρισε το κλειδί στην πόρτα. Τράβηξε τον κύριο Πολύκαρπο απ’ τη γραβάτα και τον έφερε κοντά της σε απόσταση αναπνοής. Γαρδούμπα. Αυτή η μυρωδιά αναδυόταν από τα μισόκλειστα χείλη της. Ο κύριος Πολύκαρπος άλλαξε χίλια χρώματα. Η κυρία Βάσω απολάμβανε την αμηχανία του. Της προκαλούσε περαιτέρω ηδονή. Ένα γελάκι σχηματίστηκε στο πρόσωπό της απόρροια της σαδιστικής μέθεξης που ανάβλυζε στην ατμόσφαιρα. «Κυρία Βάσω…» ψέλλισε ο μεσόκοπος βιοπαλαιστής. Εκείνη τον διέκοψε φέρνοντας τον δείκτη του αριστερού χεριού της στα χείλη του. «Θέλεις να σχολάσεις στις δυόμιση;» τον ρώτησε γλυκά. «Θα το ήθελα…»

Ο κύριος Πολύκαρπος δεν κατάλαβε για πότε βρέθηκε στα γόνατα. Η κυρία Βάσω τον είχε αρπάξει από τα ψαρά του μαλλιά και τον πίεζε με δύναμη στο αιδοίο της. «Γλείψεεεε, γλείψε σκύλεεεε!» φώναζε, ενόσω απολάμβανε την αιδοιολειξία του υπαλλήλου της. Η ξινίλα και ο ιδρώτας που αναδύονταν από ‘κει κάτω έφεραν τάση εμετού στον κύριο Πολύκαρπο που ένιωθε ανήμπορος να κουνηθεί ή ν’ αντιδράσει. Η κυρία Βάσω, στο μεταξύ, ζούσε την απόλυτη νιρβάνα. Τον πίεζε τόσο σκληρά μέσα της που του κοβόταν η ανάσα. Ύστερα, με μία λαβή που παρέπεμπε σε γιαπωνέζικη πολεμική τέχνη έδεσε τη γραβάτα του γύρω από τον καρπό της και τον έγειρε με φόρα πάνω στο γραφείο της. Χύθηκε ο καφές πάνω σε κάτι αιτήματα, στο κινητό της και πιτσίλισε ελαφρά τα μούτρα του κ. Πολύκαρπου. Η κυρία Βάσω έχωσε με ταχυδακτυλουργική μαεστρία το χέρι της στο ανοιχτό του φερμουάρ, άρπαξε το υπογάστριό του και το έπαιζε. «Αρέσκει σου; Τσόγλανε! Θωρώ το! Νιώθω το!»

Ο κύριος Πολύκαρπος με μια αγκωνιά που βρήκε κατευθείαν στόχο την κυρία Βάσω στο κάτω σαγόνι κατάφερε να απεγκλωβιστεί. Έτρεξε στην πόρτα και την ξεκλείδωσε. Πού να τολμήσει να βγει όμως; Ήξερε πως απ’ έξω καθόταν η γραμματέας της. Και τι μπορεί να σκεφτόταν αν τον έβλεπε σ’ αυτή την κατάσταση; Η μικρή χρονοκαθυστέρηση του κόστισε ακριβά. Η κυρία Βάσω τον άρπαξε απ’ το σβέρκο και με όλες τις δυνάμεις του σκότους να εκρήγνυνται στο βλέμμα της του ψιθύρισε: «βαλ’ μου το εμβόλιο!»

-«Ιλαρά, μαγουλά ή τέτανο;» της είπε σπαράζοντας.

Η κυρία Βάσω τον έριξε με δύναμη στον καναπέ. Ο κύριος Πολύκαρπος χτύπησε το κεφάλι του στη γωνία και αιμορραγούσε. Η προϊσταμένη του, εις μάτην προσπαθούσε να βρει μια στύση να καβαλήσει. Όταν συνειδητοποίησε τη ματαιότητα του εγχειρήματος μία μπανάνα απ’ τη φρουτιέρα στο τραπέζι εμπρός της έκανε τη δουλειά. Κολλώντας του τις χούφτες του στα γυμνά βυζιά της, ανεβοκατέβαινε επάνω στην μπανάνα που του έμπηξε τσουρούτικα μέσα στο φερμουάρ του. Η μπανάνα πολτοποιήθηκε. Έγινε πουρές. Λερώθηκε το παντελόνι του και ό,τι ερχόταν σ’ επαφή μαζί του. «Ιλαρααααααα!» έσκουζε λάγνα η κυρία Βάσω. «Μαγουλάαααααα» τσίριζε ενόσω τριβόταν επάνω του σαν φίδι. Λίγο πριν έρθει σε οργασμό, η κυρία Βάσω έβγαλε από μέσα της ό, τι απέμεινε απ’ τη μπανάνα, το μάσησε και του το έφτυσε στα μούτρα: «Τέτανοοοο!»

Ο κύριος Πολύκαρπος με αίμα, δάκρυα και μπανάνες να στάζουν απ’ τα μούτρα του παρέμενε μισολιπόθυμος στον καναπέ της διευθύντριας του. Η κυρία Βάσω κατευθύνθηκε στην προσωπική της τουαλέτα. Έριξε λίγο νερό στη μούρη της, έχωσε τα βυζιά της μέσα στο σουτιέν της, διόρθωσε το μακιγιάζ της και χτένισε το γιαγιαδίστικο μαλλί της. Βγαίνοντας κατευθύνθηκε στο γραφείο της, σκούπισε με ένα στεγνό μαντίλι τους λεκέδες του καφέ από τα έγγραφα της και κάλεσε στο τηλέφωνο τη Στάλω, την γραμματέα της.

-          -«Ναι κυρία Βάσω» ακούστηκε η φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής.


-         - «Ο κύριος Πολύκαρπος θα σχολάσει η ώρα δυόμιση σήμερα» είπε. 

Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2017

Επιτελεία

Ας μου εξηγήσει κάποιο κομματόσκυλο, απ’ αυτά που με διαβάζουν, προς τι η χρησιμότητα του επιτελείου. Γιατί χρειάζεται ένα επιτελείο; Δεν εννοώ το ανθρώπινο δυναμικό ενός υποψηφίου. Εννοώ τον χώρο. Γιατί κάθε φορά που έχει εκλογές βλέπουμε διάφορους κεντρικούς χώρους που ήταν ξενοίκιαστοι να μετατρέπονται σε ‘επιτελεία’ στα οποία ουσιαστικά δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα, παρά μόνο κάθονται κάποιοι ξέμπαρκοι χασομέρηδες και βλέπουν τηλεόραση;

Θα μου πεις, χρειάζεται ένας χώρος όπου ο πολίτης να αποτείνεται προκειμένου να ενημερωθεί για το πρόγραμμα του εκάστοτε υποψηφίου. Κατ’ αρχάς, σιγά τα προγράμματα, κατά δεύτερον, είναι ανάγκη να νοικιάζονται τόσο μεγάλοι χώροι γι αυτά τα πράγματα; Βρες το πρόγραμμα του υποψηφίου που σε ενδιαφέρει στο διαδίκτυο. Αν διαφέρει δηλαδή από αυτό που σου πρόταξε την προηγούμενη πενταετία.

Στο επιτελείο σερβίρεται καφές; Παρέχεται κλιματισμός; Δωρεάν wifi; Γιατί αν αυτά αποτελούν υπηρεσίες, ουσιαστικά ανοίξατε καφενέ. Τι ώρες λειτουργούν τα επιτελεία; Έχουν ωράριο, 9:00 με 18:00, ας πούμε; Μπορείς να βρεις εκεί τον υποψήφιο και να συζητήσεις μαζί του; Είναι, φερ’ ειπείν κάτι σαν το σπίτι του Μίκυ στη Ντίσνεϊλαντ; Πας εκεί, στέκεσαι στην ουρά και φωτογραφίζεσαι μαζί του και τον ρωτάς τη γνώμη του για κάποιο θέμα; Σου απαντά αμέσως ή συσκέπτεται πρώτα; Για τον Μίκυ Μάους έχει καλώς, το καταλαβαίνω. Ποιος άνθρωπος θέλει να φωτογραφηθεί με υποψήφιο των προεδρικών εκλογών της Κύπρου;

Αν έπρεπε να έχουν κάποιο ενδιαφέρον τα επιτελεία, θα έπρεπε να είχαν στηθεί σαν μουσεία, σαν γκαλερί. Ας πούμε, να μπορείς να δεις εκθέματα από τη ζωή του υποψηφίου. Το πρώτο nintendo του Νικόλα, τη συλλογή από ουίσκι του Αναστασιάδη, τον κόκκινο καναπέ του Μαλά, φωτογραφίες από το ταξίδι του μέλιτος του Λιλίκα και της Βαρβάρας στις Μαλδίβες. Να έχει κάποιο ενδιαφέρον, ρε παιδί μου. Να ξέρεις το πόθεν έσχες του, την ποπ κουλτούρα του.

Αν είχαν κάποιο στοιχειώδες χιούμορ θα μπορούσαν να πουλούν και κουλουράκια σε σχήμα «θα». Ή μαγνήτες ψυγείου σε σχήμα «θα». ‘Η φανέλες που θ’ αναγράφουν «θα». Ή φλιτζάνια τσαγιού που όταν πίνεις το ρόφημα θα εμφανίζεται σαν κατακάθι το «θα». Σε πειράζει το «θα;» Γάμα το. Σκέψου τι ωραία που θα ήταν να πωλούνται φανελάκια με τη μουτσούνα του εκάστοτε υποψηφίου σαν πίνακας του Γουόρχωλ. Τύπου Μέριλιν Μονρό σε διάφορα χρώματα. Ή φωτογραφικά λευκώματα από τα παιδικά του χρόνια. Να δικαιολογείται και η ενοικίαση του χώρου. Να γίνουν πραγματικά souvenir shops. Πραγματικά μου είναι αδύνατον να συλλάβω το concept λειτουργίας του επιτελείου, ως χώρου όπου ουσιαστικά δεν συμβαίνει τίποτε μέσα. Υπάρχουν βέβαια κάτι κομματόφατσες που τα επανδρώνουν που και που, ευχόμενοι να εξαργυρώσουν την αφοσίωσή τους με κάποιο διορισμό στο μέλλον, αλλά δεν αρκούν για να σε παρακινήσουν να τα επισκεφτείς.


Επιτελεία, βάλτε μια τελεία. 

Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2017

My Number One

Σήμερα ήταν τα γενέθλια του γιου μου και από τη χαρά μου ξύπνησα με μια λαχτάρα που όμοιά της είχα να νιώσω από κάτι εποχές που ξυπνούσα την ημέρα των Χριστουγέννων και έτρεχα κάτω από το δέντρο να δω αν ήρθε ο Άγιος Βασίλης. Είναι απίστευτο το πόση ευτυχία και ενέργεια σου μεταδίδει ένα μωρό, ειδικά εμένα, που τις γιορτές και τα γενέθλια τα έχω πλέον απομυθοποιήσει και καταργήσει. Τα δικά μου έχω να τα γιορτάσω πολλά χρόνια, άσε που πλέον με αγχώνουν παρά με χαροποιούν. Τις δε ονομαστικές εορτές τις έχω αποβάλει από τη ζωή μου από το σχολείο κιόλας, μιας και θεωρώ αστείο να πρέπει να εύχομαι σε κάποιον χρόνια πολλά απλά και μόνο επειδή τον λένε Γιώργο, Ανδρέα, Γιάννη εξ αιτίας ενός Αγίου.

Παρόλα αυτά, σήμερα το πρωί πετάχτηκα σαν ελατήριο απ’ το κρεβάτι, έτρεξα στην κουζίνα, έστησα το δώρο του μωρού στο κέντρο του χαλιού, πήρα τη βιντεοκάμερα και τράβηξα τις αντιδράσεις του την ώρα που έσκιζε το περιτύλιγμα, έβαλα τα καλά μου τα ρούχα και τον πήγα στο Λούνα Παρκ. Εννοείται πήραμε άδεια από τη δουλειά μας κι εγώ και η Μπρέντα διά τους εορτασμούς. Στο Λούνα Παρκ τον βάλαμε να κάτσει σε όλα τα παιδικά παιχνίδια, αυτά τα χαζά αυτοκινητάκια που πάνε πέρα δώθε με ένα ευρώ και τα οποία περισσότερο σε υπνωτίζουν παρά οτιδήποτε άλλο, και εννοείται φωτογραφίζαμε κατά ριπάς κάθε του αντίδραση σαν υπέροχοι χάχες.

Ύστερα γυρίσαμε στο σπίτι, τον βάλαμε για ύπνο για να αντέξει το απογευματινό του πάρτι με το συγγενολόι. Για να καταλάβεις πόση ντόπα σου δίνει το μωρό, πέρασα ωραία! Απίστευτο; Με τη μάνα μου, την πεθερά μου, τη γιαγιά μου με το αλτσχάιμερ, τη Νεπαλέζα που μας καθαρίζει. Λεπτό δεν τσαντίστηκα. Τολμώ να πω ότι τις αγάπησα κι ένα δράμι περισσότερο όλες εξ αιτίας του γιόκα μου. Προβάλαμε και το βίντεο που ετοίμασα, είπαμε τα τραγούδια μας, φάγαμε τα γλυκά μας… μα δεν έγινε τίποτε το άξιο αναφοράς κι όμως έλαμπα από πάνω μέχρι κάτω! Απίστευτα πράματα.

Η γιαγιά μου με ρώτησε πάνω από δέκα φορές πόσων χρονών έκλεινε ο γιος μου. Ο γιος μου, που ακόμα δεν περπάτησε καλά, καλά. Της απαντούσα στωικά. Πρέπει να είπα πενήντα φορές την απάντηση "ενός!" Κι όμως, ούτε ίχνος δυσφορίας εκ μέρους μου. Ύστερα με ρώτησε εκατό φορές ποιοι ήταν οι δύο νεαροί που παρευρίσκονταν στο πάρτι (οι αδελφοί της Μπρέντας) και με ρώτησε αν ο ένας ήταν ο πατέρας του άλλου. Μετά με ξαναρώτησε πόσων χρονών έκλεισε ο γιος μου, ενώ όταν βλέπαμε το βίντεο μας ρώτησε ποιοι ήταν οι εικονιζόμενοι (εμάς έβλεπε).

Αχ, η ζωή! Να καλωσορίζεις τον έναν, αποχαιρετώντας σχεδόν τον άλλον. Α, ναι. Σε κάποια φάση η μάνα μου θυμήθηκε ότι ο πατέρας μου πέθανε και έβαλε τα κλάματα επειδή το μωρό έχει μόνον έναν παππού. Και ο γιος μου άρχισε να κλαίει τη δέκατη πέμπτη φορά που άλλαξε χέρια συγγενών επειδή «θέλω να τον χαρώ κι εγώ λίγο». Άνθρωπος είναι, όχι παιχνίδι.

Μια χαρούμενη ατμόσφαιρα, αγαπητέ. Εγώ πέρασα ωραία. Και ήρθαμε σπίτι προ ολίγου, κάναμε το μπάνιο μας, ήπιαμε το γάλα μας, ξαπλώσαμε και μου έκανε μία αγκαλιά απερίγραπτη, σαν να έλεγε «ευχαριστώ, πέρασα υπέροχα» και ξεράθηκε.

Ξαναζώ μέσα από τον γιο μου, φίλε μου! Όλες οι χαζές πτυχές της ζωής που είχαν κορεστεί, ξαναβρήκαν νόημα και λόγο ύπαρξης. Μέσα από τον γιο μου ξαναμπαίνω στη διαδικασία να δημιουργώ, να σκέφτομαι, να προγραμματίζω, να ενδιαφέρομαι. Είναι επικίνδυνο, το ξέρω. Μα, όσο το ελέγχω και ισορροπώ έχειν καλώς. Γιατί στο μέλλον, όταν θα έχει αναπτύξει προσωπικότητα  δική του προβλέπονται μεγάλες εσωτερικές αλλά και εξωτερικές μάχες. Όπως μου έγραψε σήμερα μία φίλη, στην πιο σοφή ευχή που έλαβα: «Να σας ζήσει και να τον δείτε όπως θέλετε κι όπως αυτός θέλει και ελπίζω εκεί να υπάρξει σύγκλιση!»


Άντε καληνύχτα σας.

Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2017

Βινύλια

Δεν μου λέτε κάτι εσείς οι νεολαίοι που είστε πιο μπασμένοι μες τα πράματα.

Είναι μεγάλη μαγκιά να ακούτε μουσική βινυλίου; Θεωρείται χιπστεριά; Θεωρείται ιν;

Γιατί εγώ όταν ήμουν μωρό και πήγαινα στο σπίτι του πατέρα μου, άνοιγα κάτι συρτάρια βιβλιοθήκης γεμάτα βινύλιο και τα πέταγα στον αέρα σαν σαΐτες και ουδείς μου έλεγε να προσέχω γιατί αυτά μια μέρα θα θεωρούνται αντίκες. Τα είχαν για πέταμα. Επίσης, έπιανα κάτι σαρανταπεντάρια και τα έκανα σουβέρ για το ποτήρι και το πιάτο μου και ποτέ κανείς δεν μου είπε «πρόσεχε, αυτά μια μέρα θα αποτελέσουν εισιτήρια εισδοχής σε κοινωνικό κίνημα».

Αγοράζω βινύλια. Όπου βρω μαγαζί που πουλά τέτοια, σε Αθήνα και Λευκωσία, μπαίνω μέσα. Αλλά δεν τα αγοράζω γιατί τη βρίσκω με το χράτσα-χρούτσα που κάνει ο δίσκος. Δεν έχω καν πικάπ για να τα παίζω. Ίσως πάρω μια μέρα. Προς το παρόν τα αγοράζω καθαρά για τη συναισθηματική τους αξία. Για να τα έχω στη δισκοθήκη μου να τα βλέπω, να αγαλλιάζω. Και τα περισσότερα βινύλια που αγοράζω αφορούν σε άλμπουμ που τα διαθέτω ήδη ψηφιακά, είτε με την μετατροπή τους από αγορασμένα cds, είτε κατεβασμένα από το i-tunes store. Είναι θεραπευτική η αγορά τους. Όπως παλιότερα αγόραζα στρουμφάκια για να αναβιώσω μέσα μου εκείνη την παιδική χαρά που αισθανόμουν κάθε φορά που ο πατέρας μου, μου αγόραζε μερικά από το περίπτερο. Όπως κάθομαι και βλέπω με τις ώρες Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα και Τρεις Χάριτες στο Youtube για να νιώσω ότι είμαι ακόμα Δημοτικό – Γυμνάσιο και έχω μηδέν έγνοιες… έτσι και με δαύτο.

Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι γύρισαν σ’ αυτό. Αν θα γυρίσουμε και στην κασέτα να μου το πείτε. Έχω δεκάδες VHS καταχωνιασμένες σε κάτι μπαούλα, να μην τις πετάξω. Μα, να υπάρχει η δυνατότητα απόλαυσης ψηφιακού, κρυστάλλινου ήχου, αλλά να προτιμάτε -το κατά τα άλλα ατμοσφαιρικό δεν αντιλέγω-, βινύλιο με τα χίλια γδαρσίματα και φθορές; Τέλος πάντων… De gustibus non est disputandum.

Εγώ όπου βρω μαγαζί με βινύλια μπαίνω και ψάχνω. Αλλά το τι συναντώ εκεί μέσα δεν περιγράφεται. Χθες μπήκα σε ένα μαγαζί που είχε τα βινύλια μέσα σε κάσες (σαν τα βρακιά της λαϊκής) και κατηγοριοποιημένα αυστηρώς σε «μέταλ», «ρέγκε», «ντίσκο» και… «ελληνικά καλτ». Βαθμός κόμπλεξ: δέκα με τόνο. «Ελληνικά καλτ». Τι είναι το καλτ, δεν ξέρω ακριβώς. Mάθετε μου. Ίσως ο Φλωρινιώτης, ίσως η Έφη Θώδη, εγώ πάντως μέσα στην κάσα βρήκα μόνο Στράτο Διονυσίου, Χάρις Αλεξίου, Γιάννη Πάριο, Άννα Βίσση, Δάκη και Πασχάλη. Την αφρόκρεμα του ελληνικού τραγουδιού τη δεκαετία του ’70, ’80 και όχι μόνο.

Ήταν και οι καταστηματάρχες εκεί, και δήθεν επέβλεπαν την κατάσταση, μία κοπέλα και ένας τύπος που στάνταρ ήταν υπό επήρεια ναρκωτικών ή καθυστερημένοι σκέτο, και με κοίταζαν σαν εξωγήινο επειδή δεν έπεσα με τα μούτρα στην κάσα με τις ρέγγες και τα σίδερα. «Πώς να βοηθήσουμε φίλε;», «Θέλω ό,τι έχετε σε Άννα Βίσση και Καρβέλα», τους λέω, και βλέπω αμέσως το πρόσωπό τους να σκοτεινιάζει. Προφανώς το βινύλιο είναι κίνημα, δεν σηκώνει τέτοια, άμα θες μουσική της πλάκας, ορίστε η κάσα με τα «καλτ» ψάξε και ό, τι βρεις υπ’ ευθύνη σου. Αυτό το vibe κυριάρχησε στην ατμόσφαιρα. Τέλος πάντων, αγόρασα δυο δίσκους που τους είχα ήδη. Γιατί έτσι.

«Δώδεκα ευρώ» μου ζήτησε ο τύπος. Δεν μου έδωσε απόδειξη. Το προσπέρασα. Του ζήτησα μια σακούλα να βάλω μέσα τις αγορές, δεν είχε. Άρχισε να ψάχνει μέσα στο μαγαζί, δεν έβρισκε. Σηκώθηκε η γκόμενα να τον βοηθήσει, πήγε στα πισινά και γύρισε με μια χρησιμοποιημένη σακούλα από σουπερμάρκετ της κακιάς ώρας. «Σε πειράζει αυτό; Δεν έχουμε κάτι άλλο». «Θεέ μου», ήθελα να τους πω, «πλένεστε ποτέ;»


Σηκώθηκα κι έφυγα. Του βινυλίου ο κόσμος! 

Πέμπτη, Νοεμβρίου 09, 2017

Η Πατρότητα Ως Τώρα

Το υπέροχο μου γιούδιν γίνεται ενός έτους την ερχόμενη βδομάδα.

Η φετινή χρονιά πέρασε πάρα πολύ γρήγορα, σαν την πρώτη χρονιά στον στρατό. Όπως δεν είχα καταλάβει τότε από πότε πέρασα από τελειόφοιτος λυκείου σε νεοσύλλεκτος οπλίτης και βρέθηκα δόκιμος αξιωματικός μέσα σε 5 μήνες, έτσι και τώρα με την πατρότητα. Πότε τον κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου στο μαιευτήριο και πότε άρχισε να κάνει τα πρώτα του βήματα, ένας Θεός ξέρει. Τα στάδια προόδου αλλάζουν τόσο γρήγορα την πρώτη χρονιά που ο εγκέφαλος δεν προλαβαίνει να τα χωνέψει και να τα απομνημονεύσει. Αυτές τις μέρες μοντάρω ένα επετειακό βίντεο κλιπ για τα πρώτα του γενέθλια και ξαναβλέπω όλη την εξέλιξη. Μαγικά πράγματα. Ούτε που κατάλαβα πότε έγιναν όλα αυτά. Έζησα εμπειρίες δέκα χρόνων σε δώδεκα μήνες.

Μπορώ να σου μιλώ μέρες για τον γιο μου. Ξέρω ότι δεν εξυπηρετούν σε τίποτε αυτά τα κείμενα και ότι πολύ πιθανόν να τα βρίσκεις άσκοπα και βαρετά, αλλά πρέπει να το ομολογήσω: Είναι το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί. Είναι το καλύτερο μωρό του κόσμου. Ακόμα και τα ελαττώματά του τα λατρεύω, γιατί μέσα σ’ αυτά αναγνωρίζω εμένα, αλλά και τη γυναίκα μου. Όταν βαριέται, όταν μουρμουρά, όταν εκδηλώνει δυσαρέσκεια με βλέπω σ’ αυτόν. Πώς να του θυμώσω; Αφού κι εγώ έτσι είμαι. Θα κακίζω σ’ αυτόν αυτά που πήρε από μένα; Από πού κι ως πού; Από την άλλη δεν πρέπει και να τον ενθαρρύνω να ξεσαλώνει. Πολύ δύσκολο να κρατήσω τις ισορροπίες.

Κάθε βράδυ κάνουμε μαζί μπάνιο και παίζουμε με τα στρουμφάκια και τα παπάκια μες τους αφρούς. Ύστερα τον ταΐζει η Μπρέντα και μου τον παραδίδει για νυχτερινές αγάπες και αγκαλιές ώσπου να τον πάρει ο ύπνος. Τον τελευταίο καιρό που έχει αναπτύξει κάπως περισσότερο τις ικανότητες της συγκέντρωσης και της προσοχής, άρχισα να του λέω παραμύθια. Εννοείται πως βαριέμαι αφάνταστα να λέω κάθε βράδυ το ίδιο παραμύθι σε ένα πλάσμα που απλά με κοιτάζει και μασουλά μία πιπίλα, οπότε προκειμένου να το διασκεδάζω κι εγώ, παραφράζω τα παραμύθια όσο μπορώ και σπάω πλάκα μόνος μου. Βάζω τα γέλια δυνατά έτσι όπως τα μπολιάζω με διαστροφή τα παραμύθια, τον παρασύρω και γελά κι εκείνος.

Του διηγούμαι τη Χιονάτη, αλλά αλλιώς. Του λέω πως έτρεχε να σωθεί από τη μητριά της που έπασχε από ναρκισσιστικό σύνδρομο και από την πολλή την αυταρέσκεια αποτρελάθηκε τελείως και κατέληξε να μιλά με τον καθρέφτη, σαν τη Βίκυ Σταμάτη, τη γυναίκα του Τσοχατζόπουλου. Και ο γιατρός αναγκάστηκε να της αυξήσει τα χάπια, αλλά εκείνη δεν τα έπαιρνε, με αποτέλεσμα μια μέρα να βγει εκτός εαυτού και να τρέχει τη Χιονάτη να τη σφάξει μες το σπίτι, με την τελευταία να καταλήγει σε ένα καταφύγιο στο δάσος. Το καταφύγιο εν τέλει ήταν μία λέσχη για ηλικιωμένους νάνους όπου μαζεύονταν τα απογεύματα και έπαιζαν χαρτιά. Οι νάνοι χάρηκαν τρομερά που καθώς έπαιζαν πρέφα ξεχασμένοι απ’ τα εγκόσμια βρέθηκαν με μια κοπέλα να τους φτιάχνει τοστ και καφέδες. Έδωσαν μεροκάματο στη Χιονάτη και τη ρώτησαν αν θέλει κάτι να την κεράσουν. Εκείνη παρήγγειλε μια τυρόπιτα και ένα πακέτο τσιγάρα Prince. Οι νάνοι έστειλαν τον Χαζούλη στο περίπτερο αλλά εκείνος έκανε δέκα ώρες να γυρίσει έτσι η Χιονάτη άρχισε να τραγουδά “someday my Prince will come…”. Οι νάνοι έμειναν έκθαμβοι απ’ τη φωνή της και τη ρώτησαν γιατί δεν δήλωσε συμμετοχή στο Voice. Τραγούδι στο τραγούδι, ρεφρέν στο ρεφρέν μεράκλωσαν και άρχισαν να τραγουδούν και να χορεύουν ζεμπεκιές. Ένα ελάφι τους πήρε χαμπάρι και πήγε και τους κάρφωσε στη κακιά μητριά, η οποία προκειμένου να τελειώσει τη δουλειά εμφανίστηκε στο κατώφλι τους πουλώντας μήλα. Η Χιονάτη δεν ήθελε να διακόψει τη ζεμπεκιά της και ρώτησε έναν νάνο: «ποιος διάολος είναι τέτοια ώρα;», εκείνος της είπε «μια σκατόγρια που πουλά μήλα!» Η Χιονάτη του είπε «δώσ’ της δκυο ευρώ να φύει, να μας αφήσει ήσυχους». Όμως ο νάνος που ήταν πολύ αυνάνος τελικά αγόρασε από την γριά ένα βάζο γλυκό καρυδάκι και ένα σακούλι μήλα και τα άφησε στο τραπέζι. Η Χιονάτη πριν πέσει καθάρισε να φάει ένα μήλο, για να κάνει τον γιατρό πιο πέρα, αλλά επειδή έτρωγε και μιλούσε ταυτόχρονα της στάθηκε στον λαιμό και πνίγηκε. Κάτι τέτοια του λέω και γελώ, και γελά και το μωρό.

(Τι άλλο παραμύθι να του πω; Θέλω να του πω για τον Πινόκιο που άμα έλεγε ψέματα μεγάλωνε το πουλί του, ή για τα τρία γουρουνάκια που τα εξανάγκαζε ο κακός ο λύκος σε τρίο, αλλά νιώθω ότι το πάω μακριά. Ίσως σκεφτώ κάτι πιο σοφτ, όπως τη Σταχτοπούτα στο my style rocks, να τσακώνεται με τη Ραμόνα: «Ντεν πας με το γκυάλινο γκοβάκι στον κορό, ντεν μπας! Είμαι σε λάτος παιχνίντι; Πείτε μου να πάω σπίτι μου!»)


Ύστερα το γιούδιν μου ξεραίνεται, κοιμόμαστε αγκαλιά στο κρεβάτι το μεγάλο ώσπου να τον μεταφέρω στο δικό του. Κοιμάμαι πλέον απ’ τις 9:00-10:00. Εγώ που πριν λίγα χρόνια αν δεν πήγαινε μία το πρωί δεν έκλεινα μάτι. Ξυπνώ στις 6:30. Τρομαχτικό. Για κάποιο λόγο, πες το γήρας, πες το έλλειψη αντοχών, πες το ευτυχία, πες το όπως θες, εγώ δεν παραπονιέμαι. 

Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2017

Παρελάσεις

Οι εθνικές επέτειοι και οι παρελάσεις δεν σημειώνουν κανένα προσωπικό ενδιαφέρον εδώ και αρκετά χρόνια. Μάλλον κατάθλιψη μου προκαλούν, αφενός για το κατάντημα του έθνους μας που κινδυνεύει από αφανισμό τόσο από εξωγενείς, αλλά κυρίως από εσωτερικούς παράγοντες, αφετέρου γιατί όλοι ξέρουμε ότι τα φυντάνια μας που παρελαύνουν ουδόλως μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά του έπους του ’40 από την 25η Μαρτίου, καθιστώντας τη σημασία της παρέλασης άκυρη. Επίσης, οι στρατιωτικές μας δυνάμεις, για όσους υπηρετήσαμε θητεία και γνωρίζουμε εκ πείρας, δεν μπορούμε να πούμε ότι χαρακτηρίζονται απ’ αυτό που ονομάζουμε ‘ετοιμότητα’, οπότε το να βγάζουμε παγανιά τα στρατά μια-δυο φορές τον χρόνο για να ανυψώσουμε το ηθικό μερικών ρομαντικών ανθρώπων σαν κι εμένα, μόνο ως αυταπάτη μπορεί να χαρακτηριστεί.

Αλλά! Οι εθνικές επέτειοι και οι παρελάσεις σημειώνουν άλλου είδους ενδιαφέρον. Σημειώνουν έντονο ενδιαφέρον καθώς μια μερίδα πληθυσμού σπεύδει να μας υποδείξει πως «πρέπει να καταργηθούν». Οι λατρεμένοι σε όλους μας αριστεροί, ή πιο σωστά οι «προοδευτικοί» άνθρωποι αυτής της χώρας δεν χάνουν ευκαιρία να γκρινιάξουν - για τους λάθος λόγους όπως πάντα - και ως σωστοί δημοκράτες που είναι να βροντοφωνάξουν εναντίον τους και να απαιτήσουν την κατάργησή τους.



Ας καταργηθούν οι παρελάσεις αφού τις καταντήσαμε άνευ περιεχομένου, σιγά! Εγώ μαζί σας. Λες και άλλη έγνοια δεν έχω να ξυπνήσω το πρωί της αργίας για να καμαρώσω άρματα του 1821 που τα μοστράρουμε για καινούρια, και αμόρφωτα τσουλάκια του λυκείου με τα μίνι να μου εκχυδαΐζουν την κατάσταση. Προτιμώ να αλλάξω πλευρό. Όταν όμως αντιστραφεί το επιχείρημα και αντιπροτείνεις να καταργηθούν πάραυτα και άλλες παρελάσεις ή αργίες όπως π.χ. το γκέι πράιντ, ή τέλος πάντων εκείνη η αχρείαστη πορεία της εργατικής πρωτομαγιάς, ή η παρεξηγημένη μέρα της γυναίκας, δέχεσαι καταιγισμό ενστάσεων, ενίοτε και πόλεμο.



«Ξέρεις πόσους αγώνες έκαναν οι εργαζόμενοι για να έχεις εσύ σήμερα πενθήμερη εργασία με αναγνωρισμένες άδειες, κανονικές, αναρρωτικές, κτλ; Ξέρεις πόσο αίμα χύθηκε για να πληρώνεσαι εσύ σταθερά τον μισθό σου, μήνας μπει - μήνας βγει;»




«Ξέρεις πόσους αγώνες έδωσαν και δίνουν ακόμα τα άτομα που έλκονται από το ίδιο φύλο για να πολεμήσουν τις προκαταλήψεις και να κατοχυρώσουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα;»




«Ξέρεις πόσα σουτιέν έκαψαν οι φεμινίστριες για να αποκτήσει η γυναίκα δικαίωμα ψήφου; Για να αποτάξει τη φαλλοκρατία, για να αντιπροσωπεύεται ικανοποιητικά στα κοινά;»

Δεν ξέρω. Ή μάλλον, δεν με ενδιαφέρει να ξέρω. Με ενδιαφέρει όμως που όταν εγώ λέω «ξέρετε πόσοι θυσιάστηκαν και πολέμησαν τον εχθρό για να έχετε εσείς σήμερα πατρίδα και ανθρώπινα δικαιώματα και να μας λέτε αυτές τις βλακείες» άπαντες δυσανασχετείτε. Γιατί μπορεί να παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον το άρμα με την Παπαρίζου πάνω και τους άντρες με τα τάγκα, είναι υπέροχο να βγαίνουν οι γυναίκες στα μπουζούκια και να τα σπάνε κάθε Μάρτη, αλλά όταν οι ένοπλες δυνάμεις (ή τέλος πάντων αυτά τα ταγάρια που υποτίθεται θα μας σώσουν) βγαίνουν στις ρούγιες, τότε όλοι αναφωνούν: «ντροπή και αίσχος να μαθαίνουμε στα παιδιά μας τη βία και τον πόλεμο!»

Αν από όλη τη σημασία της παρέλασης εσύ κατάλαβες ότι προωθείται η βία, τότε να πας να κοιταχτείς. Η παρέλαση γίνεται για να τιμηθούν οι νεκροί, για να θυμόμαστε την ιστορία μας και να την επαναλάβουμε όταν οι συνθήκες μας φέρουν προ επαναλήψεως. Ναι, αυτά τα αγαθά που απολαμβάνεις εσύ σήμερα, δυστυχώς επιτεύχθηκαν με πόλεμο, ένα αναγκαίο κακό χωρίς το οποίο όμως τίποτε δεν κερδίζεται. Γιατί εγώ δεν ξέρω καμία νίκη στην παγκόσμια ιστορία που επιτεύχθηκε με ειρηνικά μέσα. Σοκ, ε; Καλωσήλθατε στα εγκόσμια.

Εσύ επιλέγεις τι θα φωτίσεις να δεις σε κάθε περίπτωση. Κάποιοι έξω απ’ αυτόν τον κόσμο θα σταθούν στα αντρικά τάγκα, κάποιοι άλλοι, εξίσου αδαείς, θα σταθούν στις γυναίκες που αποθρασύνθηκαν, κάποιοι άλλοι στα βίαια τανκς. Σε κάθε περίπτωση σου φταίει η παρέλαση για τον λάθος λόγο. Είναι σαν να επισκέπτεσαι τη Ντίσνεϊλαντ και να σου φταίει η παρέλαση των κινουμένων σχεδίων επειδή «εμπορευματοποιούν το παιδικό όνειρο, τρέφουν τις αγνές, παιδικές ψυχές με ψευδαισθήσεις, και επιβάλλουν με το ζόρι τη χαρά, προβάλλοντας μια διαστρεβλωμένη εικόνα της πραγματικότητας».



Δεν φαντάζεσαι τι φούσκος έχει να πέσει αν εκεί που εγώ χαίρομαι τον Μίκυ και τη Μίνυ έρθεις να μου ζαλίσεις τον έρωτα με τα πιο πάνω παραδείγματα. Δεν φαντάζεσαι!

Η Δημοκρατία, κύριοι, τα χωράει όλα. Και τα τάγκα, και τα σουτιέν και τα τανκς. Όλα είναι απαραίτητα στις σωστές δόσεις. Και δεν είστε εσείς οι διαπαιδαγωγοί της κοινωνίας για να μας υποδείξετε το σωστό και το λάθος. Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να μας πείτε εμάς αν θα καταργήσουμε μία επέτειο που μας εμπνέει; Αν δεν γουστάρετε, με γεια σας με χαρά σας. Μην σώσετε και πατήσετε. Καθίστε σπίτια σας. Αλλά να απαιτείτε να «καταργηθούν;» Αυτό αν συνέβαινε σε μία δικτατορία τι θα λέγατε;


Οι παρελάσεις είναι γιορτή. Μην είστε αυτοί οι γνωστοί μίζεροι που χαλούν το πάρτι. 

Τρίτη, Οκτωβρίου 24, 2017

Σπέρμα

Τις προάλλες, σε ένα πάρτι, έτυχε να κάτσω δίπλα από έναν εμβρυολόγο.

Μεταξύ τυρού και αχλαδίου κατάφερα να μάθω διάφορες ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικές με την εξωσωματική γονιμοποίηση, τις οποίες και σου μεταφέρω παρακάτω σε συζήτηση επιπέδου «καφές στο γραφείο».

Έμαθα, λοιπόν, ότι στις μέρες μας, ένα στα τρία ζευγάρια αντιμετωπίζει πρόβλημα σύλληψης και αναπαραγωγής. Τεράστιο ποσοστό, δικαίως το φοβόμουν κι εγώ προτού τεκνοποιήσουμε. Έμαθα ότι, τα τελευταία χρόνια εξ αιτίας των κινητών τηλεφώνων που τα φυλάμε στη μπροστινή τσέπη του παντελονιού, αλλά και εξ αιτίας των φορητών ηλεκτρονικών υπολογιστών που ακουμπάμε στα γόνατά μας, έχουν αυξηθεί κατά 70% τα κρούσματα καρκίνου των όρχεων. Άντρες! Τα αρχίδια και τα μάτια σας. Κάψετε εγκεφαλικά κύτταρα καλύτερα, που δεν ενδιαφέρουν καμία. Μην κάψετε ό, τι πολυτιμότερο έχετε.

Έμαθα ότι, οι Κύπριοι δεν μπορούμε να γίνουμε δότες σπέρματος στην Κύπρο. Λόγω μικρού πληθυσμιακού μεγέθους και προς αποφυγήν αιμομιξιών, ο Κύπριος δεν μπορεί να προσφέρει το σπέρμα του, ούτε να βγάλει το κατιτίς του από την πώλησή του. Όλα τα δείγματα σπέρματος που διατίθενται στη χώρα μας προέρχονται από μεγαλύτερες χώρες, όπως την Ιταλία, την Ισπανία και τη Σκανδιναβία. Με λίγα λόγια φίλες μου, υπάρχει φως στο τούνελ. Μπορεί το παιδί σας να είναι αγνώστου πατρός, αλλά τουλάχιστον θα βλέπεται.

Έμαθα ότι, ο δότης σπέρματος πληρώνεται γύρω στα €100 ανά εκσπερμάτιση. Βέβαια, με μία δόση γεμίζουν 5-10 μπουκαλάκια δείγματος τα οποία τα μοσχοπουλάνε αργότερα οι γιατροί, και αυτό είναι κατά μία έννοια κλεψιά, αλλά δεν πειράζει. Πότε ξανά σε πλήρωσαν εκατό ευρώ για να τραβήξεις μαλακία; Εννοείται ότι πριν την εκσπερμάτιση, σε ελέγχουν από πάνω μέχρι κάτω, κατάσταση υγείας, σωματότυπος, κτλ, κτλ, και όλα καταγράφονται ούτως ώστε να ξέρει και τι ποιότητα σπέρματος αγοράζει η πελάτις.

Αυτό όμως που μου προξένησε μεγαλύτερη εντύπωση είναι πως εκτός των πιο πάνω βιολογικών χαρακτηριστικών, πάνω στο κάθε δείγμα σπέρματος αναγράφονται και τα επίκτητα χαρακτηριστικά του δότη. Παραδείγματος χάρη: «γιατρός καρδιοχειρουργός που διετέλεσε και καλαθοσφαιριστής. Παίζει κιθάρα, μιλά τρεις γλώσσες, διακρίθηκε στη ναυσιπλοΐα». Και απορώ: Πόσο σοφό είναι να αναγράφονται αυτές οι ιδιότητες, παύλα, ταλέντα του δότη στο μπουκαλάκι, ή τέλος πάντων να υπάρχουν στο αρχείο;

Ποια θα δεχτεί να αγοράσει μετά το σπέρμα ενός κουτσού ψαρά που κάθεται όλη μέρα σε μια βάρκα παρά την προβλήτα της Στοκχόλμης και περιμένει να τσιμπήσει ο ροφός; Εκτός αυτών, προκύπτουν και δεκάδες άλλα ηθικολογικά ερωτήματα. Είναι δίκαιο να πωλείται €100 το σπέρμα του αθλητή-ολυμπιονίκη και εξίσου το σπέρμα ενός χασομέρη του καναπέ; Είναι δίκαιο να πωλείται ισάξια το σπέρμα αυτού που μιλά 5 γλώσσες με αυτού που μιλά μόνο τη μητρική του κι αυτήν με χίλια ζόρια; Ποιος ο λόγος να βάζεις τις αγοράστριες σε τέτοια διαδικασία; Γιατί όσο κι αν θέλουν να το παίξουν πολιτικά ορθές, όλες αργά ή γρήγορα θα το ψάξουν το θέμα. Και δικαίως. "Γιατί ο δικός σου δότης που έχει μεγαλώσει με Γαλλικά και πιάνο να πουλιέται στην ίδια τιμή με τον δικό μου που είναι σερφάς και ποδηλάτης;" Ομοίως, "γιατί ο δικός μου δότης που είχε διακριθεί και τιμηθεί από την πολιτεία για το φιλανθρωπικό του έργο κόστισε όσο κι ο δικός σου που ήταν εγκληματίας και έχει καταδικαστεί σωρηδόν;" Με όλα αυτά είναι θέμα χρόνου να καταντήσει σούπερμαρκετ η εμβρυολογική κλινική. Θα κάθονται οι πελάτισσες να διαβάζουν τα περιεχόμενα στο βαζάκι όπως κάνουν με τις παιδικές τροφές!

Θα το γαμήσω κι άλλο το θέμα.

Όπως κατάλαβες, με τα πιο πάνω δεδομένα, σιγά, σιγά θα αρχίσουν και οι προσφορές.

«Four day clearance από αυτή τη Πέμπτη μέχρι και την Κυριακή το απόγευμα σε όλα τα σπέρματα ψαράδων από τη Σκανδιναβία! Παίρνετε ένα συν ένα δωρεάν! Ελάτε στην κλινική μας, δοκιμάστε την τεράστια ποικιλία σπερμάτων και πάρτε δώρο 15% έκπτωση σε όλα τα βρεφικά είδη από τα Χ καταστήματα παιδικής ένδυσης».

«Εσείς δοκιμάσατε τα ολοκαίνουρια σπέρματα που έχουν καταφθάσει απ’ την εξοχική Βουλόνη; Σπέρμα Γάλλου οινοπαραγωγού από €100, τώρα μόνο €49,99! Μαζί, δώρο και το σπέρμα Μαροκινού δούλου-οινοχόου που δουλεύει στα χωράφια του! Τρελάθηκε το αφεντικό και τα μοιράζει τζάμπα! Άσπρο πάτο φίλες μου!»

«Το Μπιγκ Μπεν χτυπά χαρωπά ντινγκ- ντανγκ- ντονγκ! Ώρα για τσάι; Απολαύστε το στην καφετέρια της κλινικής μας δοκιμάζοντας τα γλυκόξινα αγγλικά σπέρματα που καταφθάνουν αυτό το Σάββατο με τις νέες μας παραλαβές! Not your cup of tea? Δοκιμάστε τα στο σπίτι με μία εξάδα μπίρες δώρο αγοράς με κάθε μπουκαλάκι σπέρματος! Cheers mate!»

Επίσης, θα προκύπτουν σκάνδαλα που θα καλείται να επιλύσει η Αρχή Προστασίας του Καταναλωτή. Όπως το παρακάτω:

«Ναι, γεια σας, δεν ξέρω αν εν’ σωστά που επήρα!»
«Πείτε μου, παρακαλώ»
«Εγώ κορού, εγόρασα που την κλινική σας ένα σπέρμα που έγραφε πάνω Ιταλός 30 χρονών, Ναπολιτάνος από πατέρα και Μιλανέζος από μητέρα.
«Ναι… Και πώς μπορώ να σας βοηθήσω;»
«Ναι, αλλά το μωρό μου εφκήκεν κινεζούδι! Μμάθκια σαν του Ορέστη Τσανγκ! Φτάνει ο Τσανγκ που το Μιλάνο οξά που τη Νάπολη; Πείτε μου παρακαλώ, μπορώ να το επιστρέψω και να πάρω τα λεφτά μου πίσω;»
«Μμμ, πολύ φοβάμαι πως όχι, αλλά μπορείτε να μας το επιστρέψετε και να σας χαρίσουμε ένα voucher να πάρετε στο μέλλον ό, τι θέλετε!»
«Δεν είναι σωστό τα προϊόντα σας να διαφημίζονται ως ιταλικά αλλά να είναι made in China
«Ε, σιγά κυρία μου, δαμέ άλλοι φέρνουν που τα κατεχόμενα σπέρματα made in Turkey τζαι πουλούν σας τα ως Ελληνικά, τωρά το Κινεζούδι σας επείραξεν;»

Κι άλλο παράδειγμα:

"Ναι γεια σας, εγώ μιλώ;"
"Πείτε μου παρακαλώ!"
"Ναι, το Σάββατο στα γενέθλια μου μια φίλη μου έφερεν μου δώρο που την κλινική σας ένα σπέρμα εγγλέζικο, 28χρονου από το Λονδίνο!"
"Και; Πώς μπορώ να σας βοηθήσω, υπάρχει κάποιο πρόβλημα;"
"Όϊ απλά έχω ήδη ένα μωρό που λονδρέζο δότη τζαι εσκέφτουμουν, επειδή δεν έβαλε κάρταν αλλαγής, αν μπορώ να το φέρω να μου το αλλάξετε, να μου δώσετε ένα σπέρμα Ισπανού. Έτσι για ποικιλία, να μεν έχω δκυο τα ίδια."
"Ναι, βεβαίως. Αλλαγές γίνονται από Δευτέρα έως Παρασκευή σε όλα τα υποκαταστήματα της κλινικής μας πλην εκείνου του Μωλ, με απόδειξη πληρωμής, από 9:00 μέχρι 11:00 το πρωί, δεδομένου πως το σπέρμα δεν ανοίχτηκε ή δοκιμάστηκε."

"Thank you!"

Και ούτω καθεξής!

Πέρασα πολύ ωραία σε εκείνο το πάρτι. 

Τρίτη, Οκτωβρίου 17, 2017

Τηλεοπτική Μουρμούρα

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί ο Κυπραίος πρέπει να βλέπει Κυπραίους στην τηλεόραση για να ψυχαγωγηθεί; Αυτή η μόδα που πρέπει όλα να προσαρμοστούν στα κυπριακά δεδομένα και επίπεδα για να ικανοποιηθεί ο ιθαγενής δεν είναι τα μάλα υποτιμητική; Γιατί τα πάντα πρέπει να προσαρμόζονται στο κυπριακό γίγνεσθαι για να αποκτούν υψηλή τηλεθέαση; Είμαστε λαός καθυστερημένος; Ρητορικόν το ερώτημα.

Το πρώτο σοκ το είχα πάθει όταν άρχισαν να προσαρμόζονται θεατρικά νεοελληνικά έργα στην κυπριακή διάλεκτο. «Για να είναι πιο κοντά στο τοπικό κοινό» έλεγαν οι παραγωγοί. Δεν άλλαζαν απλά δυο τρεις αναφορές σχετικές με την πολιτική σκηνή της Ελλάδας για να γίνουν πιο κατανοητές από τους Κυπρίους. Άλλαζαν τα πάντα. Το ‘έχεις’ έπρεπε να προφέρεται ‘έσιεις’ για να προκαλεί γέλιο. Το ‘εσύ’ έπρεπε να γίνει ‘εσού’ για να φύρνεται το κοινό. Λώρης και Τσιάκκας οι πρώτοι διδάξαντες και ακολούθησαν κι άλλοι σύγχρονοι τραγικοί.

Απόρησα. Τόσα χρόνια βλέπαμε μια χαρά θέατρο στην Κύπρο και ουδέποτε είχαμε πρόβλημα ταύτισης με τους ήρωες ή κατανόησης της υπόθεσης επειδή ομιλούσαν την κοινή ελληνική. Με θίγει ακόμη και ως σκέψη το ενδεχόμενο να ήταν αυτή το πρόβλημα. Γιατί μετά το 2000 έπρεπε όλα να έχουν κυπριακές αποχρώσεις για να απορροφηθούν από το ευρύ κοινό; Ξανά ρητορικόν το ερώτημα. Μην σας υπενθυμίζω την καθυστερημάδα σας σε κάθε παράγραφο και με πείτε κολλημένο.

Αλλά φταίνε και οι ηθοποιοί μας. Που το ανέχτηκαν και το συντήρησαν όλο αυτό το χάλι. Να παίζουν δηλαδή τον «Κυπραίο καραγκιόζη» με κάθε ευκαιρία. Που έχουν καταντήσει σε όλες τις σειρές που συμμετέχουν να παίζουν απλά τον «Κυπραίο». Δεν είδα ποτέ Κύπριο ηθοποιό να συμμετέχει σε ελληνική σειρά και να μην παριστάνει τον Κύπριο. Ή, τέλος πάντων, να μην είναι η καταγωγή του καίριο χαρακτηριστικό του ρόλου του. Σαν τους Πόντιους στα ανέκδοτα. Η Μαριέλλα Σαββίδου στην Εθνική Ελλάδος του Καπουτζίδη έκανε την Κύπρια (υπέροχα την υποδύθηκε, την αγάπησα τα ξαναείπαμε, αλλά μέχρι εκεί), η Μαρία Φιλίππου από τον καιρό του «Εμείς κι Εμείς» την Κύπρια έπαιζε. Και το αποκορύφωμα είναι το πρόσφατο δίδυμο των Αρτεμίου και Σοφοκλέους στο «Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα».

Γιατί έπρεπε σώνει και καλά να ενταχθεί κυπριακό ζευγάρι στη σειρά; Οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν έβγαζαν γέλιο; Έπρεπε να δουν οι Κυπραίοι την Αρτεμίου με τη φουκού στην Αθήνα και τον Σοφοκλέους με τις αγγλικού τύπου πρίζες να ζορίζεται για να ταυτιστούν και να γελάσουν; Τι κατάντια! Λες και είμαστε διαφορετική κατηγορία χιούμορ και πρέπει να εκπροσωπούμαστε παντού, να καλύπτουμε ειδικές ανάγκες.

Παρεμπιπτόντως, να πω ότι παρακολούθησα λίγο τη σειρά και τη βρήκα εντάξει. Την περίμενα πολύ χειρότερη, σε πρότυπα σαββατιάτικου σκετς. Δεν ήταν. Ήταν αρκετά προσεγμένη και κατάφερε να ξεφύγει από το αναμενόμενο πρότυπο του χωρκάτη Κυπραίου που παντρεύεται μια μπίμπο χωρκάτα και σέρνουν τη φωνή τους αλαλάζοντας άπλετα "ρε αγάπηηη" και "ρε μωρόοο",  ώσπου να πεθάνουμε. Στα θετικά το καταγράφω αυτό. Είναι εμφανής η εξέλιξη. Αλλά μόνο και μόνο η ιδέα ότι για να ανεβούν οι τηλεθεάσεις οι Κυπραίοι πρέπει να δουν Κυπραίους, μου προκαλεί λύπη. Θυμήθηκα τα φοιτητικά μου χρόνια, τότε που οι Κύπριοι γκετοποιούνταν στην εστία για να επιβιώσουν. Ε, το ίδιο και στην τηλεόραση. 

Το παράδοξο είναι ότι αυτό το φαινόμενο συμβαίνει μόνο με τις ελληνικές σειρές. Όταν προβάλλονται ξένες κωμωδίες, μια χαρά τις παρακολουθούν όλοι. Δεν είδα κανέναν να μεταγλωττίζει τους «Friends» χάριν εξοικείωσης του ευρύτερου κοινού με τη γλώσσα. Δεν είδα ποτέ τον Ριτζ και τη Μπρουκ της Τόλμης και Γοητείας να μιλούν κυπριακά για να καταλάβει η 80αρα γριά από την τελευταία σπηλιά της Πάφου την υπόθεση. Αυτό το κόμπλεξ με την κυπριακή διάλεκτο, μόνο στις ελληνικές σειρές μας βγαίνει. Αυτό σαν παρένθεση.

Ας το ξευτιλίσουμε περαιτέρω το ζήτημα.

Σκεφτήκατε ποτέ αν η συμμετοχή Κυπρίων σε ελληνικές σειρές αποτελούσε προϋπόθεση για να προβληθούν στην Κύπρο; Σκεφτήκατε ποτέ πώς θα ήταν οι «Απαράδεκτοι;» Αντί για τον Βλάσση Μπονάτσο να βλέπατε τον Πανίκο Πιλάλη ως τον κολλητό του Μπέζου; Πώς θα σας καθότανε αν στους «Μεν» και τους «Δεν» αντί για τον Τίμο και τη Νανά Σταμάτη, οι γείτονες ήταν ο Τσουρής και η Πόπη Αβραάμ; Θα το βλέπατε με την ίδια αγάπη; Εμένα μόνο η εικόνα τους μου προκαλεί αποστροφή. Πώς θα σας φαινόταν αν στης «Ελλάδος τα Παιδιά» έκανε γκεστ ο Κωστάκης Κωνσταντίνου ως αλφάδι; Πρωτότυπο και ευφάνταστο, ε; Αν στο «Παρά Πέντε» δεν ήταν η Θεοπούλα και η κυρία Σοφία και είχαμε τον Αργυρίδη και τον Κωνσταντίνου σαν «Πόπη και Άντζελα;» Μην μου πείτε, αυτό θα πει ποιότητα!

Ομοίως, πως θα σας φαινόταν αν ο Γιάγκος Δράκος είχε έναν μακρινό ξάδελφο στην Κύπρο, που θα υποδυόταν ο Γιώργος Ζένιος και ο οποίος θα ζητούσε μερίδιο από τα κέρδη της Giant; Πώς θα σας φαινόταν αν οι «Τρεις Χάριτες» δεν είχαν θεία τη Μπεμπέκα αλλά τη θεία Δώρα από την Κύπρο; Πώς θα σας φαινόταν αν η Χαρούλα Πεπονάκη δεν είχε για καφετζή τον Φοίβο, αλλά αυτόν τον σβηστό τύπο από τη σειρά του Καφενείου στο ΡΙΚ1;

Την Κακουράτου την αγαπώ. Τη δεκαετία του '80 Σάββατο παρά Σάββατο ήμουν στο Μιμόζα και έβλεπα τις επιθεωρήσεις της. Μπορεί να αποτελεί κι αυτή μια καρικατούρα του εαυτού της, αλλά τουλάχιστον ήταν ξεχωριστή, αυθεντική και σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Σε όλα τα πιο πάνω παραδείγματα, το να συμμετέχει στις τρεις χάριτες θα ήταν το λιγότερο που θα με ενοχλούσε. 


Να, εδώ, ο Σβηστός φέρνει τους καφέδες και η Χαρούλα του λέει "άντε πάαιννε ρε!" Χάλια τα photoshop skills μου, το ξέρω. Αλλά παίρνετε μια ιδέα από το ντεκαντάνς του πράγματος.

Κάποτε, σε 50-100 χρόνια εύχομαι να ξεφύγουμε από το στάτους της καρικατούρας και όσοι ρόλοι Κυπρίων εντάσσονται σε σειρές να εξυπηρετούν τη πλοκή και όχι το χαμηλού επιπέδου τηλεοπτικό κοινό. Όσο εξακολουθούμε να παρουσιάζουμε γραφικούς τύπους ως Κυπρίους για να ταυτιστεί η πλέμπα, μόνο ζημιά προκαλούμε. Τόσο στο γόητρό μας, όσο και στην «τηλεοπτική βιομηχανία» που κατά τη γνώμη μου χειροτερεύει ώσπου πάει.


Μόνο ευγνωμοσύνη αισθάνομαι που πρόλαβα καλή ελληνική τηλεόραση χωρίς ίχνος Κύπρου μέσα!

Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2017

Φύλο Πορείας

Εγώ ακόμα δεν κατάλαβα προς τι όλη αυτή η φασαρία με την αλλαγή φύλου στα παιδιά και το σχετικό νομοσχέδιο που συζητιέται στην Ελλάδα.

Όταν σπούδαζα child law εις τας Αγγλίας και συζητούσαμε τα περί εκτρώσεως και τα περί συνουσίας στην εφηβεία, η νομολογία έλεγε ότι αν το παιδί κριθεί πως έχει επίγνωση της κατάστασής του, των συνεπειών των πράξεών του κτλ, κτλ, θεωρείται πως μπορεί να συναινέσει άνετα σε σεξουαλική πράξη και να τεκνοποιήσει, και όλα μια χαρά. Κατ’ αναλογία, θεωρώ πως αν ένα παιδί έχει την πνευματική ωριμότητα να αντιληφθεί του τι συνεπάγεται η αλλαγή φύλου και μπορεί να το αποδείξει ενώπιον Δικαστή τεκμηριώνοντας την άποψή του, δεν υπάρχει λόγος να του το στερήσεις. Αν η αλλαγή φύλου θα του επιφέρει ψυχολογική γαλήνη τότε γιατί όχι;

Εξ όσων ακούω, οι αριστεροί προωθούν την πιο πάνω διαδικασία χωρίς την αναγκαιότητα επιστημονικής τεκμηρίωσης. Πολύ κακώς, κατά τη γνώμη μου, αλλά η αριστερά έχει προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη ζημιά γενικότερα στην Ελλάδα, και παντού, για να καθόμαστε τώρα να ασχολούμαστε με λεπτομέρειες σαν αυτή.

Άλλη πτυχή της υπόθεσης με απασχολεί εμένα. Η κοινωνική. Σε μία εποχή που ό, τι δηλώσεις είσαι, ενδιαφέρει κανέναν αν στα χαρτιά σου αναγράφεται άρρεν ή θήλυ, διεμφυλικός, ασέξουαλ ή μπαϊσέξουαλ; Χε-στη-κα-με. Σε κάθε περίπτωση αν θέλουμε σε κάνουμε παρέα. Μέχρι να το ποινικοποιήσουν κι αυτό βέβαια. Γιατί εγώ είμαι σίγουρος ότι θα ζήσουμε και εποχές που όχι μόνο θα απαγορεύεται να μιλήσεις αρνητικά για τον οποιονδήποτε, (ό, τι κι αν σου ‘χει κάνει), αλλά θα είσαι υποχρεωμένος και διά νόμου να συναναστρέφεσαι μαζί του και να τον αγαπάς. Μη σου πω να τον λατρεύεις.  

Δυστυχώς, δεν καταλαβαίνω γιατί στις μέρες μας ουδείς εστιάζει στο πιο σημαντικό χαρακτηριστικό που πρέπει να έχει ένας πολίτης για να είναι αρεστός, αποδεκτός και να πορεύεται φυσιολογικά στο ποτάμι της κοινωνίας: Το να είναι χρήσιμος, το να είναι αναγκαίος. Γι αυτά δεν μιλάει κανείς. Θεωρούνται υποδεέστερα χαρακτηριστικά. Είχα διαβάσει / ακούσει μία συνέντευξη του Λάκη Γαβαλά πρόσφατα, στην οποία έλεγε ότι ο ίδιος είναι γυναίκα. Η δήλωση πέρασε στα ψιλά. Και εννοείται πέρασε στα ψιλά καθότι ουδείς κόπτεται για το τι αισθάνεται ο Γαβαλάς. Και πολύ ορθά δεν κόπτεται κανείς είτε αισθάνεται άντρας είτε αισθάνεται γυναίκα. Το θέμα είναι ότι ο Γαβαλάς υπήρξε χρήσιμος στον τομέα του, πριν κηρύξει πτώχευση, και ότι ήταν αναγκαίος στις τηλεοπτικές εκπομπές που συμμετείχε (να θυμηθούμε ότι πέρσι το Μέγκα Κύπρου στήριξε όλη τη σεζόν των καλλιστείων πάνω του, φέρνοντας τον αυθημερόν στη Κύπρο προκειμένου να φέρει τηλεθέαση με τις εκκεντρικές του εμφανίσεις και έξυπνες ατάκες του. Το ίδιο συνέβαινε και στο dancing with the stars στην Ελλάδα πριν λίγα χρόνια).

Μπορώ να σου κατονομάσω δεκάδες διάσημους ανθρώπους αμφιλεγόμενου σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητος που δεν αφορούν κανέναν για το πώς αισθάνονται, αλλά χαίρουν άκρας αποδοχής για το έργον τους. Μας αφορούν για τα τραγούδια που συνθέτουν, για τα θεατρικά έργα που συγγράφουν, για τις αθλητικές τους επιδόσεις, για το πολιτικό τους έργο. Μόνο αν πρόκειται περί καραγκιόζηδων, αργόσχολων, ηλιθίων ο κόσμος επικεντρώνεται στο πώς τον παίρνουν. Όλοι οι υπόλοιποι δρέπουν δάφνες και σεβασμό. Σε νοιάζει αν ο προπονητής του Μελισσανίδη τω καιρώ εκείνο του είχε πει «μπράβο κοριτσάρα μου» κατά τη διάρκεια αγώνων; Ο άνθρωπος σου έφερε χρυσό από ολυμπιάδα! Στο φέρνουνε συχνά; Μήπως σε απασχόλησε πάνω από μία μέρα η παραδοχή του Απόστολου Γκλέτσου πως το ψάρι ψήνεται κι από τις δύο πλευρές; Στη Στυλίδα τον έχουν θεό για τις τομές που έχει κάνει στην τοπική διοίκηση. Nothing else matters. Το ίδιο κι ο Ψινάκης. Πέραν του ότι είχε κερδίσει προ πολλού τον κόσμο με τις ατάκες του στις διάφορες εκπομπές που συμμετείχε, πλέον με τα έργα στον Μαραθώνα και την προβολή που του κάνει, έχει το ακαταλόγιστο. 

Επομένως, σε μία χώρα που παραπαίει, it doesnt pay και γενικότερα πέη, καλό θα ήταν να εστιάσουμε στο τι προσφέρει ο καθένας με το έργο του. Αυτό θα έπρεπε να διδάσκεται, αυτό θα έπρεπε να αποτελεί την αιχμή του δόρατος, αυτό θα έπρεπει να ήταν το ζουμί.  Από εκεί και πέρα, ό, τι θέλεις δήλωνε, φόρα τακούνια, φόρα φουστάνια, βάλε κι ένα αγγούρι στον κώλο και βγες για βόλτα, ολίγον μας ενδιαφέρει. Δεν θα σε αγαπήσουμε επειδή απλά έτυχε να είσαι αλλιώς. Ούτε θα σε μισήσουμε φυσικά, αλλά αυτό που πρέπει ξαφνικά να αγαπήσουμε με το ζόρι τον κάθε πικραμένο κάποτε πρέπει να το ξεπεράσετε. Όπως προείπα, αν θέλουμε σε παίζουμε, αν θέλουμε σου μιλάμε.  Πρόσφερε για να υπάρχεις, πρόσφερε για να αφοράς.