Τρίτη, Μαρτίου 21, 2017

Δημοκρατία Έχουμε!

Γνωρίζετε κι εσείς ηλίθιες που όταν τους επισημαίνεις το λάθος του επιχειρήματός τους επικαλούνται τη Δημοκρατία ως πολίτευμα για να εκφράσουν ελεύθερα την μαλακία που τες δέρνει;

Η Δημοκρατία είναι μακράν το πιο κακοποιημένο πολίτευμα του κόσμου. Ανάθεμα την ώρα που το ανακαλύψανε στην αρχαία Αθήνα, έχει έκτοτε καταντήσει η τσίχλα της κάθε αγράμματης μαλακισμένης. Λέει, ας πούμε: «Η πρωτεύουσα της Εσθονίας, είναι η Ρίγα». Της επισημαίνεις ότι η πρωτεύουσα της Εσθονίας είναι το Ταλίν και αντί να σκάσει και να απολογηθεί που κατατρώει την ώρα μας με την αγραμματοσύνη της, σου απαντά γεμάτη στόμφο: «Έχουμε δημοκρατία, μπορούμε να λέμε τη γνώμη μας!»

Της εξηγείς περαιτέρω ότι η λανθασμένη ενημέρωση δεν έχει να κάνει με τη Δημοκρατία, αλλά τι το ψάχνεις, πού να καταλάβει το βούρλο;

Έχω βαρεθεί τον κόσμο όλο. Όποιος παίρνει βαθυστόχαστο ύφος και αναλύει μπαρούφες, μπούρδες, πράγματα ανυπόστατα και ελλιπώς στοιχειοθετημένα επικαλείται το δημοκρατικό του δικαίωμα να τα εκφράσει. Κι όταν του υποδεικνύεις το λάθος του, αντί να πει ένα «με συγχωρείτε» και να κερδίσει τον σεβασμό μας, βγάζει και γλώσσα. Ναι, έχεις κάθε δικαίωμα να εκφράζεσαι λανθασμένα, έχω κι εγώ κάθε δικαίωμα να σε κοροϊδεύω που είσαι αγράμματος και βλάκας κι αυτό δεν είναι hate speech, (άλλη παπάρα που μάθατε και πιπιλάτε με του ψύλλου πήδημα), αλλά η πικρή αλήθεια της ύπαρξής σας.

Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια, όταν τα μπλογκς ακόμα βρίσκονταν σε άνθιση που έκανα μία ερώτηση σε μία κομπλεξική και αντί να μου απαντήσει στην ερώτηση, μου έγραψε σκέτα-νέτα ένα: «δικαιούμαι να έχω άποψη, έννεν;» Ναι, δικαιούσαι να έχεις άποψη μωρή βρόμα, δεν στείλαμε τον στρατό να σε φιμώσει, να σε βιάσει και να σου βγάλει τα νύχια με τις τανάλιες. Αλλά, την έχεις που την έχεις τη ρημάδα, να τη στοιχειοθετείς, να την υποστηρίζεις και προ πάντων να μην σε πιάνουν οι ενοχές όταν αμφισβητούμε τη βαρύτητά της.


Αν θα την πεις τη μπαρούφα να σταθείς αντάξιός της, κύριος. Να την υποστηρίξεις μέχρι τέλους. Μην μου καταφεύγεις στη Δημοκρατία, την πιπίλα και τη τσίχλα της κάθε παλαβής για να αποπροσανατολίσεις την κουβέντα. Πόση ανοχή στη βλακεία να δείξουμε κι εμείς; Ευτυχώς που πέραν της Δημοκρατίας ανακαλύφθηκε και το block this user και γλιτώσαμε!


Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2017

Λάθη Σαν Κι Αυτό... Ψωμοτύρι


Πόσες φορές έχω τσακωθεί για χάρη σου…

Έχω κάτσει και έχω δικαιολογήσει άπειρες κακές επιλογές. Δίσκους, στίχους, συνεργασίες. Σε κάθε τι έβρισκα τη θετική του πλευρά. Και την υποστήριζα σθεναρά, έντονα, εριστικά. Και δεν το έκανα επειδή μου χρωστάς και σου χρωστώ, αλλά επειδή  πραγματικά πιστεύω ότι δικαιούσαι και την ελαφριά σου πλευρά ως καλλιτέχνιδα. Ήταν το «Αγάπη Είναι Εσύ» μαλακία δίσκος; Ήταν ο δίσκος [Χ] αχρείαστος μετά από μία πολυπλατινένια Κραυγή; Έπρεπε να πας ξανά στη Γιουροβίζιον το 2006; Έπρεπε να κάνεις το «Με αγάπη Άννα» στον ΑΝΤ1 το 1995; Ήταν τραγούδι για δίσκο οι «Αϋπνίες», το «Κινητό Τηλεφωνάκι», το «Το Κατάλαβες;» Έπρεπε να σταματήσεις να τραγουδάς Καρβέλα μετά το «Απαγορευμένο;» Έπρεπε να ξυρίσεις το κεφάλι σου στο Nylon;  Έπρεπε να στραφείς στην όπερα και τα μιούζικαλ και να αφήσεις πίσω σου τα «Ξανά Μανά;» Το ακαταλόγιστο είχες για μένα. Η ευφορία, η ευτυχία που μου δημιουργούσες ακούγοντας σε να τραγουδάς ήταν τεράστια για να πτοηθεί από τα πιο πάνω υποκειμενικά και διφορούμενα. Ακόμα και τη διαφήμιση της κρέμας έφτασα και δικαιολόγησα πρόσφατα.  

Αλλά αυτό το πράμα που είδα απόψε στο Έψιλον ήταν σαν να έβγαλες ένα μαχαίρι και μου το έμπηξες και μου το έστριψες ώσπου να φτύσω τα εντόσθιά μου, ψιθυρίζοντάς μου στο αφτί: «καλός μαλάκας είσαι και του λόγου σου!»

Και το ξέρω ότι το μετάνιωσες ήδη, το βλέπω στον τρόπο που γελάς ψεύτικα και αμήχανα κάθε φορά που πετάγεται και λέει μαλακία ο Καρβέλας επειδή βαριέται και προσπαθεί να το διασκεδάσει για να μην αυτοκτονήσει. Αλλά ως εδώ. Δεν μπορώ να σου βρω το παραμικρό άλλοθι. Μεγάλη γυναίκα είσαι πια, ξέρεις τη σόου μπιζ απ’ έξω κι ανακατωτά, όφειλες να μυριστείς την κακοτοπιά. Παρουσιάζει ο Μένιος Φουρθιώτης. Μόνο και μόνο απ’ αυτό έπρεπε να τους πεις «γεια σας!»

Βαθιά μέσα μου ελπίζω ότι θα κοιμηθώ και αύριο όταν θα έχω ξυπνήσει θα αποκαλυφθεί η αλήθεια, ότι ας πούμε πέσατε όλοι θύματα απαγωγής, σας εκβίασαν να παραστείτε στην κριτική επιτροπή, σας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο, σας πληρώνουν δύο εκατομμύρια ευρώ την ώρα για να το κάνετε και δεν λες όχι σε τόσα λεφτά, ή ότι είναι ακριβό το νοίκι που πληρώνει η Σοφία στη Νέα Υόρκη και πρέπει να συμβάλεις, κάτι τέτοιο. Οτιδήποτε άλλο, απλά δεν το δέχομαι.

Είμαι συντετριμμένος, πεθαμένος σχεδόν πάνω στον καναπέ.
Δεν με λυπήθηκες λεπτό.  

(Πάντως, ομολογώ, ακούω Καρβέλα και γελώ: "Πόσα δάχτυλα έχει ο κόσμος όλος; Πέντε δάκτυλα, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια αμαρτίες;")

Δευτέρα, Μαρτίου 13, 2017

Τα Νέα Της Δευτέρας

Όλα τα σιχαμένα και υπέροχα νέα που με απασχόλησαν το σαββατοκύριακο στο πιάτο σου, ώστε να τον παίζεις ευχάριστα στο γραφείο:

Πήγα και είδα τις «Πυρκαγιές» στη νέα σκηνή του ΘΟΚ την Παρασκευή. Ίσως η καλύτερη παράσταση που είδα φέτος, μπορεί και τα τελευταία χρόνια. Ειδικότερα στο 2ο μέρος όπου ο Τσέλεπος δίνει ρεσιτάλ ως ακροβολιστής και μας αποτελειώνει στο φινάλε με το Bohemian Rhapsody. Επικός, αυτοκρατορικός, άξιος κουμπάρος μου. Ναι, ο Τσέλεπος είναι ένας εκ των δύο αντρών που με πάντρεψαν και του έχω αδυναμία. Μεροληπτώ υπέρ του γιατί εξ απαλών ονύχων με έκανε να γελώ, πράγμα ομολογουμένως δύσκολο και σπάνιο, οπότε πάντα είμαι προδιατεθειμένος υπέρ του. Όμως στις Πυρκαγιές όσο αυστηρά κι αν τον κρίνω χάριν αντικειμενικότητας παίρνει όσκαρ! Υπερέβη εαυτόν! Έφυγα συγκλονισμένος από το θέατρο και πάνε τώρα τρεις μέρες που όλο και ανακαλώ σκηνές στη μνήμη μου και το αναβιώνω όλο στο μυαλό μου, ένδειξη ότι η παράσταση έκανε σωστά τη δουλειά της.

Εκτός από τις Πυρκαγιές, χθες βράδυ πήγαμε και είδαμε μια άλλη παράσταση στο Θέατρο Δέντρο, την «Κατάρα της Ίρμα Βεπ». Δεν θέλω να σου γράψω πολλά γιατί σέβομαι τον κόπο των ηθοποιών, αλλά φύγαμε στο διάλειμμα. Πρώτη φορά στη ζωή μου έφυγα από παράσταση. Σύσσωμοι φύγαμε δηλαδή, όλη η παρέα. Με το που έκανε διάλειμμα δεν χρειάστηκε καν να το συζητήσουμε. Την κάναμε με ελαφρά.

Σε άλλα νέα, ο διαδικτυακός κόσμος βιώνει τρίσβαθες ψυχολογικές ταραχές και μεγάλες φουρτούνες. Να σε ενημερώσω, αν δεν το πήρες είδηση, ότι τα κοινωνικά δίκτυα πήραν φωτιά γιατί η Άννα Βίσση τόλμησε να διαφημίσει μία κρέμα νυκτός και οι haters καθώς και όλοι οι κομπλεξικοί της γης βρήκαν αφορμή να την κράξουν. Την είδα τη διαφήμιση, ούτε εμένα μου άρεσε. Αλλά, δεν θέλει πάνω από πέντε δράμια νου για να σκεφτείς και να καταλάβεις ότι πρώτον, προφανώς η διαφήμιση έγινε ως μέρος του συμβολαίου της με το Έψιλον και του συνολικού πακέτου αμοιβής της, (ως αναγκαίο κακό δηλαδή) και δεύτερον, ότι η Βίσση βρίσκεται σε μία φάση της καριέρας και της ζωής της όπου τα έχει ζήσει όλα στο μάξιμουμ και για να μην βαριέται σπάει πλάκα.

Όταν πλέον δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, όταν πλέον βγάζεις δίσκους όποτε σου γουστάρει, εμφανίζεσαι όποτε και όπου γουστάρεις, ακόμα και σε πρόγραμμα που το διαμορφώνεις κάθε σ/κ ανάλογα με τις κάβλες σου, το τελευταίο που σε κόφτει είναι τι θα πουν αν διαφημίσεις μία κρέμα, ή αν θα παρευρεθείς στο πάνελ της κριτικής επιτροπής του νεκραναστημένου Fame Story. Εγώ ως φαν, για να μην πω ως ο απόλυτος και ουσιαστικός φαν, μπορώ να δω πέραν της κρέμας. Μπορώ να καταλάβω γιατί εκεί ψηλά στον Όλυμπο καθώς έπινε νέκταρ και έτρωγε αμβροσία είπε « Τι θα κάνουμε απόψε ρε Καρβέλα και βαριέμαι; Δεν κάνουμε μια διαφήμιση για μια ηλίθια κρέμα να περάσει η ώρα μας…;» Οι υπόλοιποι μείνετε να ψάχνετε αν την κάνει επειδή ξόφλησε ή όχι.

«Δεν θα γίνει η 2η Αλεξίου με αυτά τα μυαλά» έγραψε στο τουίτερ ένας στιχουργός. Ευτυχώς που δεν θα γίνει, λέω εγώ. Γιατί αν γινόταν 2η Αλεξίου θα αυτοκτονούσαμε ομαδικώς από πλήξη και ανία. Δεν ακυρώνω την Αλεξίου, χρήσιμη υπήρξε κι αυτή στην ελληνική δισκογραφία (χρησιμοποιώ επίτηδες χρόνο αόριστο γιατί η Αλεξίου ανήκει επίσης στη γενιά των καλλιτεχνών που έληξε προ πολλού δισκογραφικά αν θέλετε να μιλήσουμε με τους όρους σας- ασχέτως αν θεωρείται ιερό τέρας και την έχουν όλοι στο απυρόβλητο για λόγους που δεν αντιλαμβάνομαι). Αλλά, άλλο πράμα η Βίσση. Πολύ πιο εύπλαστο, πολύ πιο ενδιαφέρον. Από κάθε άποψη. Και σαν προσωπικότητα, και σαν δισκογραφία, και σαν φωνή. Τέλος πάντων, γούστα είναι αυτά, αλλά ναι, αν περιμένατε να γίνει η 2η Αλεξίου μεγαλώνοντας, ευτυχώς που δεν έγινε, γιατί εμείς που θέλουμε καλλιτέχνες με αιχμή, πολύ απλά, δεν θα την ακούγαμε.

Τι άλλο;

Α, ναι! Σύγκορμοι όλοι οι πολιτικά ορθοί και συνάμα βαρετοί άνθρωποι στο διαδίκτυο έσπευσαν να μας κακίσουν που τολμήσαμε να υποθέσουμε ότι η ασιάτισσα κυρία στο επίμαχο βίντεο που σπεύδει να μαζέψει τα παιδάκια από το πλάνο των ειδήσεων στο BBC είναι η οικιακή βοηθός, ενώ τελικά πρόκειται για τη σύζυγο του Άγγλου καθηγητή. Γροθιά στα στερεότυπα έδωσαν αυτοί οι καλοί άνθρωποι με τις διορθώσεις τους. Ολόκληρα άρθρα γράφτηκαν για να μας συνετίσουν. Αναρωτιούνται: «Γιατί υποθέσατε έτσι αυθαίρετα ότι η ασιάτισσα είναι οικιακή βοηθός; Πόσο ρατσιστικό είναι αυτό εκ μέρους σας;» Θα σας απαντήσω και σόρρι εκ των προτέρων που θα σας χαλάσω τη φαντασίωση.

Υποθέσαμε ότι η Κορεάτισσα είναι η οικιακή βοηθός γιατί πρωτίστως ο κύριος καθηγητής φαίνεται πολύ καλοβαλμένος για να γουστάρει μία ασιάτισσα σ’ αυτά τα χάλια. Δεν επρόκειτο για τη Λούσι Λίου. Για μια ασιάτισσα της κακιάς ώρας επρόκειτο που είχε τη φαεινή ιδέα να πέσει στα γόνατα για να μην φανεί στο πλάνο, δηλαδή εκτός των άλλων, πρόκειται και για γυναίκα τέρας-ευφυΐας. Επίσης, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των οικιακών βοηθών στον δυτικό κόσμο προέρχεται από την Ασία είναι λογικότατο να υποθέσεις ότι η κυρία ήταν η καθαρίστρια. Τόσο απλό. Πνάστε τωρά. Κι αν ήσαστε όντως πολιτικά ορθοί, το να θεωρήσετε ότι την υποτιμήσαμε επειδή την περάσαμε για καθαρίστρια δεν τιμά ούτε εσάς, αφού καμία δουλειά δεν είναι ντροπή που λέει και η Παπαρίζου στο Voice, άρα προς τι ο ντόρος κι ο χαμός πέραν του ότι θέλετε να μας παίζετε τη δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά με κάθε ευκαιρία;

Έχουμε να σχολιάσουμε τίποτε άλλο; Όχι και ευτυχώς γιατί πολύ το κουράσαμε και σήμερα. Η ζωή κυλά πολύ ευχάριστα αγαπητέ μου με πολύ Baby sitting, πολλά βιβλία στον καναπέ και σειρές στην τηλεόραση. Εννοείται και με Survivor. Μα, είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος που υποστηρίζει την ομάδα των ανθυποσελέμπριτι; Με αυτούς ταυτιστήκατε; Από πού κι ως πού; ΟΚ, και οι μαχητές χωλαίνουν ώρες-ώρες και βγάζουν τον κακό τους εαυτό προς τα έξω τελευταίως, αλλά να φτάσεις στο σημείο να θες να κερδίσουν οι βαλτοί που πληρώνονται €2000 τον μήνα (όσα δεν παίρνουμε εμείς που έχουμε και δυο μάστερ δηλαδή), πόσος νους;!


Άντε καλή βδομάδα να ‘χετε. 

Τρίτη, Μαρτίου 07, 2017

Ο Χοβίγκ Και Η Ντέμυ

Τα δικά μας τα γιουροβιζιακά δεν τα σχολιάσαμε φέτος. Περίμενα να βγάλει και η Ελλάδα τραγούδι κι ύστερα να πάρω το όπλο μου. Μα, τι τα θες, έτσι που γίναμε, ούτε όπλο αξίζει να πάρεις, ούτε καν μαχαιροπίρουνα.

Τόσο η Κύπρος, όσο και η Ελλάδα αποφάσισαν να στείλουν φέτος δύο τραγούδια που είναι τόσο generic, που θα μπορούσαν να εκπροσωπούν οποιαδήποτε άλλη χώρα. Δεν έχουν καμία προσωπικότητα, κανένα στίγμα, τίποτα που να τα συνδέει με τις σημαίες που θα κυματίσουν πριν βρεθούν επί σκηνής. Κάποτε ένιωθες ένα δέος που έβλεπες τη γαλανόλευκη και μετά άκουγες στίχο που παρέπεμπε στο μακεδονικό, στο κυπριακό, και άλλα εθνικά ζητήματα. Ήξερες ότι ακόμη και αν έρθουμε τελευταίοι, ήμασταν αιχμηροί, περάσαμε το μήνυμα και ας ήταν σε ώτα μη ακουόντων.

Ακόμη κι αν το πολιτικό τραγούδι θεωρείται πασσέ για τη μορφή που πήρε πλέον η Γιουροβίζιον (ασχέτως αν μόλις πέρσι κέρδισε το 1944), ρίξε τουλάχιστον λίγο μπουζουκάκι μέσα να γουστάρουμε βρε αδερφέ. Η Ελλάδα τα καλύτερά της αποτελέσματα τα είχε με εθνίκ συμμετοχές. Παπαρίζου, Αλκαίος, Γιώρκας, Κόζα Μόστρα, Αντίκ, Σαρμπέλ, Καλομοίρα, όλοι ΤΟΠ10. Όλοι οι άλλοι που την είχαν δει euro-dance πήγαν από κακά έως μέτρια. Για την Κύπρο δεν το συζητώ, είναι η ίδια μία χώρα με συγχυσμένη και διαταραγμένη ταυτότητα, πού να βρει τραγούδι να στείλει; Ας της τα γράφουν οι Σουηδοί, αφού οι Κυπραίοι ακόμα δεν έχουν κατασταλάξει στο τι είναι και πού ανήκουν.

Κέρδισε το This Is Love, λοιπόν, κάτι που το ξέραμε εδώ και μέρες αφού φαγώθηκαν να το προωθούν και να μας το επισημαίνουν άπαντες ότι «υπάρχει-ένα-που-κάνει-για-γιουροβίζιον-περισσότερο-από-τα-υπόλοιπα», και το οποίο, βέβαια, θυμίζει 5-6 άλλα τραγούδια του Κοντόπουλου μαζεμένα και πολτοποιημένα, απ’ αυτά που δίνει στη Βανδή κατά καιρούς για να διατηρείται στην επικαιρότητα και μετά δεν τα θυμάται κανένας (βλ. Όλα Αλλάζουν). Ύμνο στη διαφορετικότητα και την αγάπη το χαρακτήρισαν οι δημιουργοί κι ένα ρίγος με διαπέρασε που η Ελλαδίτσα με τα εκατό χιλιάδες προβλήματα θα διδάξει στην Ευρώπη ανοχή, αγάπη, στοργή και προδέρμ.



Για να είμαι ειλικρινής τσαντίζομαι, γιατί ο Κοντόπουλος έχει δώσει πολύ καλύτερα τραγούδια στους ξένους, ενώ όποτε του ανατεθεί η εκπροσώπηση της Ελλάδας δίνει προχειρότητες, τραγούδια που ακούγονται σαν να τα έγραψε στο πόδι. Τόσο το περσινό ρωσικό “youre the only one”, το “hold me” για το Αζερμπαϊτζάν (2013) και το “Shady Lady” (2008) ήταν σουξεδάρες που φλέρταραν με τη νίκη. Άμα είναι να πάει με την Ελλάδα, γράφει “This is our night” και “This is Love”, γκράντε μαλακίες που με το ζόρι μπαίνουν δεκάδα.

Το τραγούδι μόνο ο Ευαγγελινός μπορεί να το σώσει. Κατά τα άλλα, τίποτα. Παρόλα αυτά, φέτος είναι πολύ χάλια η χρονιά, ο ανταγωνισμός χαμηλός, οπότε θα πάει συμπαθητικά, ένα τοπ-10 θα το χτυπήσει εύκολα, τοπ 15 στην χειρότερη.

Με τούτα και με εκείνα καταλήγω ότι το τραγούδι του Χοβίγκ, το δικό μας δηλαδή, μου αρέσει περισσότερο. Είναι αντιγραφή του Human σαφώς, αλλά τι να κάνει η κακομοίρα η Κύπρος, κάπως πρέπει να προκαλέσει σημασία ανάμεσα σε 43 διαγωνιζόμενους. Ας στέλνει αντιγραφές μοντέρνων σουξέ, να έχουμε να συζητάμε. Το τραγούδι πάντως είναι εθιστικό, όσο το ακούς σου αρέσει παραπάνω και αν το προσέξουν σκηνικά (όχι σαν το άβολο κούνημα που είδα ψες τον ελληνικό τελικό και έμοιαζε ο Χοβίγκ σαν αγγούρι με δόνηση) μπορεί να προκριθεί και να πάει καλά. Όταν λέμε καλά, εννοούμε «καλά» για τα κυπριακά πρότυπα, δηλ. 16-26η θέση. Πάντα ελπίζεις για την έκπληξη βέβαια.


Μόνο Ιταλία για φέτος (ίσως και για πάντα).

Κάτι άσχετο αλλά θα σκάσω αν δεν το πω: Πόσο ωραία εκφράζεται η Ντέμυ στις συνεντεύξεις. Πώς ακτινοβολεί ο λόγος της, πώς εκπέμπεται η καλλιέργειά και η μόρφωσή της. Και μετά βγαίνει ο Χοβίγκ. Και τολμά και μιλά. Σαν να βγήκε από ινστιτούτο αποκατάστασης μετά από οξύ εγκεφαλικό. Θεέ μου, μάθετε να μιλάτε σαν άνθρωποι σ' αυτήν χώρα!

Σάββατο, Μαρτίου 04, 2017

Σχέσεις Από Καλό Χαρμάνι



Δεν ξέρω αν πήρες είδηση, αλλά ο Λουμίδης έβγαλε διαφημίσεις με τις Τρεις Χάριτες για πρωταγωνίστριες. Αποκλείεται να μην είδες ένα από τα πρώτα δύο σποτάκια, κάνουν θραύση στο διαδίκτυο. Προ ολίγου είδα το 2ο.

Πέραν του ενθουσιασμού, πέραν του ευσεβοποθισμού ότι κάποτε θα επιστρέψουν στην τηλεόραση, εμένα οι Τρεις Χάριτες μου προκαλούν τόση νοσταλγία, που σχεδόν πέφτω σε κατάθλιψη. Οι Τρεις Χάριτες δεν ήταν απλά μια σειρά, ήταν μια ολόκληρη εποχή. Που όσο περνούν τα χρόνια συνειδητοποιώ ότι δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει όσο κι αν ο κόσμος θεωρητικά προοδεύει τεχνολογικά. Εκείνη η ανεμελιά της Έκτης Δημοτικού, που περιμέναμε το Σάββατο πώς και πώς για να τις δούμε στην τηλεόραση και μετά να τις ξαναδούμε στο βίντεο ώσπου να χαλάσει η κασέτα, και μετά να τις συζητάμε μια βδομάδα στο σχολείο μέχρι το επόμενο επεισόδιο δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει.

Πλέον τα πάντα αλλάζουν τόσο γρήγορα, βομβαρδίζεσαι από εκατό πάντες από νέες σειρές, επεισόδια, ειδήσεις, προγράμματα, talent shows, που δεν προλαβαίνεις να εκτιμήσεις και να χωνέψεις τίποτα. Δεν υπάρχει η προσμονή, δεν υπάρχει η αγωνία. Καλή η πολυφωνία δεν λέω, αλλά εγώ πιο ευτυχής υπήρξα και με ένα κανάλι, και με μία σειρά για δυο χρόνια.

Τι να πω ρε παιδί μου, σφίγγεται η καρδιά μου όποτε δω τις Τρεις Χάριτες, όποτε δω και ακούσω οτιδήποτε από εκείνη την εποχή γενικά. Τα νιάτα μου πεθυμώ; Τους γονείς μου ψάχνω; Το σχολείο μου θέλω πίσω; Την άγνοιά μου; Εκείνο το αγνό χιούμορ; Το ότι έβρισκα αστείο ότι έπεσε πάνω στο κεφάλι της Όλγας ένα ρολόι με μία βοσκοπούλα; Αφού και σήμερα αυτό βρίσκω αστείο. Είναι λογικό τώρα αυτό; Να γελώ με αστεία του 1990;

Η ζωή μου είναι πιο γεμάτη και ουσιαστική από τότε που παντρεύτηκα και έκανα παιδί. Δεν μου λείπει τίποτα, δεν παραπονιέμαι. Είμαι στη σωστή κατεύθυνση. Γιατί τότε θέλω να επιστρέψω στο τότε, ένας Θεός ξέρει. Όπως και να ‘χει, ακόμα και αυτή η δόση του ενός λεπτού από Τρεις Χάριτες που μου χαρίζει ο Λουμίδης είναι βάλσαμο στην ψυχούλα μου. Και τα δυο σποτάκια τα έχω δει 150 φορές και συνέχεια ψάχνω αφορμή να τα ξαναδώ.


(Το δεύτερο βίντεο, το 3λεπτο, το καλό, πολύ κακώς δεν έχει βγει στο Youtube ακόμη. Ψάξε το στο Facebook στην επίσημη σελίδα του Λουμίδη).

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 23, 2017

Το Βιβλίο Της Ανθής

Η διαδικτυακή μου φίλη, Ανθή Ψωμιάδου, μού έκανε την τιμή να μου στείλει ταχυδρομικώς το βιβλίο που έγραψε και τιτλοφορείται «Τέλος Καλό, Όλα Καλά» για να το διαβάσω και να της πω τη γνώμη μου.



Το πρόβλημα με κάτι τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι δεν ξέρεις πώς να προσεγγίσεις την κριτική σου γιατί αφενός μία γνωστή – άγνωστη σου εμπιστεύεται το πνευματικό της παιδί και ξέρω από πρώτο χέρι την αγωνία του ερασιτέχνη (ή τέλος πάντων του αρχάριου, καθότι δεν πιστεύω απόλυτα στον όρο του ερασιτέχνη) όταν αυτός εκθέτει τη δουλειά του σε κάποιον άλλον. Είναι σαν να ξεγυμνώνεσαι μπροστά σε γκόμενα στο πρώτο ραντεβού και το πρώτο πράγμα που ακούς είναι ένα «Θεέ μου, τι είναι όλη αυτή η πατσόλα;!»

Πόσο αντέχεις την κριτική; Πόσο αυστηρά πρέπει να σε κρίνουν; Πόσο καλό θα σου κάνει το να σου πουν κατάμουτρα τι πιστεύουν για το έργο σου; Πόσο περισσότερο καλό θα σου κάνει αν σου πουν μισές ή βολικές αλήθειες που όμως θα σε εξωθήσουν σε κάτι καλύτερο την επόμενη φορά; Τα ξέρω από πρώτο χέρι. Γιατί μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησής μου με το θέατρο, ξέρω τι θέλω να ακούσω μετά το τέλος της παράστασης. Μια καλή κουβέντα για τον κόπο μου, κι αν δεν σ’ άρεσε στην τελική, δεν πειράζει, μου το λες αύριο πιο ωμά που θα είμαι πιο ξεκούραστος και θα το καταπιώ ευκολότερα.

Με αυτά στο μυαλό, άργησα πολύ να στρωθώ στο διάβασμα των διηγημάτων της Ανθής. Το απέφευγα λίγο, γιατί στο ενδεχόμενο το βιβλίο να ήταν μάπα δεν θα ήξερα πώς να τετραγωνίσω τον κύκλο. Ευτυχώς όμως δεν χρειάστηκε, και ανακουφίστηκα τα μάλα, αφού το βιβλίο της όχι μόνο με εξέπληξε ευχάριστα, αλλά με προβλημάτισε κιόλας, και θα σου εξηγήσω παρακάτω γιατί.

Κατ’ αρχάς να σου πω ότι πρόκειται για ένα βιβλίο με τέσσερεις αυτοτελείς ιστορίες. Δεν είναι μεγάλες, διαβάζονται όλες μέσα σε ένα απόγευμα. Αφορούν σε διάφορες αναποδιές που έτυχαν στους ήρωες και στον τρόπο με τον οποίον τις διαχειρίστηκαν.. Μην πάει ο νους σου σε βιβλίο τύπου «πώς να…» Δεν έχει διδαχτικό χαρακτήρα το βιβλίο. Απλώς μέσα από τις τέσσερεις ιστορίες βλέπεις πώς μπορείς να εξαργυρώσεις το πρόβλημα προς όφελός σου, πώς να κάνεις το μαύρο – άσπρο, πώς να αντιμετωπίσεις πιο ψαγμένα, πιο μεγαλειωδώς τη μοίρα σου τη σακατεμένη. Από την κλοπή νεφρού ενός εκ των ηρώων σε ένα μπουρδελοξενοδοχείο, μέχρι τις περιπέτειες ενός οδηγού λεωφορείου που φαίνεται να σκότωσε κάποιον πεζό, η μία ιστορία καλύτερη απ’ την άλλη.

Είναι έξυπνες ιστορίες. Και την ανατροπή τους έχουν, και το τέλος της κάθε μίας είναι απρόβλεπτο, και το λεξιλόγιο προσεγμένο κι από όλα. Τρία πράγματα θα άλλαζα. Πιστεύω ότι σ’ αυτό το βιβλίο αξίζει ένας πιο πιασάρικος τίτλος, ένα λιγότερο φανταχτερό εξώφυλλο και επίσης, θα ήταν ακόμα καλύτερο αν είχε περισσότερους διαλόγους μέσα, που θα το καθιστούσαν πιο θεατρικό σε σημεία.

Τώρα, γιατί με προβλημάτισε; Επειδή δεν ξέρω αν όντως η Ανθή ήθελε τελικά την κριτική μου, ή αν ήθελε να μου ανοίξει τα μάτια λόγω μιας, κάποιας, συμπάθειας που μου τρέφει. Γιατί ομολογώ ότι ταυτίστηκα σχεδόν με όλους τους ήρωες και δεν είμαι σίγουρος ότι θα είχα το ψυχικό τους σθένος, ούτε το εύρος των ψυχικών τους αποθεμάτων στο ελάχιστο ώστε να αντιμετωπίσω τα δικά μου με αντίστοιχο μέτρο και αξιοπρέπεια. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο της Ανθής δεν ήταν απλώς ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά είχε και ψυχοθεραπευτικές ιδιότητες. Χμ…

Σε ευχαριστώ Ανθή.


Αν μη τι άλλο, ένα εξηντάευρο στον ψυχολόγο μου το γλίτωσες! J

Τρίτη, Φεβρουαρίου 21, 2017

Survivor Από Τα Lidl

Να ξεκαθαρίσουμε την κατάσταση, εγώ πωρώνομαι με παιχνίδια τύπου Survivor και ακόμα και αυτή η παρακμιακή βερσιόν του Skai κατάφερε να με καθηλώσει. Κάθε νύχτα δεν κάνω άλλη δουλειά, φροντίζω να έχουμε τελειώσει με τις υποχρεώσεις του μωρού πριν τις 21:00 για να στρωθώ και να το παρακολουθήσω ξέγνοιαστος. Παρόλη την αγάπη που τρέφω για το εν λόγω φορμάτ, δεν μπορώ να παραγνωρίσω την ξενέρα που μου προκαλείται από πλειάδα παραγόντων οι οποίοι μετατρέπουν το παιχνίδι αυτό από ναυαρχίδα των ριάλιτι, σε κακοφορμισμένο σόου των 90ς.

Κατ’ αρχάς δεν είναι δυνατόν να διαρκεί 3.5 ώρες! Η έναρξη των ολυμπιακών αγώνων διαρκεί εξίσου και κατά τη διάρκεια αυτής παρελαύνουν 300+ χώρες, βλέπεις σόου, ακούς ομιλίες από τους επισήμους και ανάβει και η φλόγα. Τρεισήμισι ώρες δεν διαρκεί καν η Γιουροβίζιον. Ακόμη κι εκεί ακούς 26 τραγούδια, ψηφίζουν 40 χώρες και τελειώνει το κυρελέησον. Εγώ γιατί να πρέπει να βλέπω 3.5 ώρες τον Σπαλιάρα, τον Χρανιώτη και την Παπαδοπούλου να παίζουν ξανά μανά το ίδιο αγώνισμα; Καλοί είναι κι αυτοί, δεν λέω, αλλά σε μιάμιση ώρα το πολύ έπρεπε να τελειώνει.

Αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να γεμίσει το prime time του καναλιού, να διευκολυνθεί η διαφήμιση, να βγάλει η παραγωγή τα λεφτά της, αλλά ό, τι και να λέμε, 3.5 ώρες καταντούν βάσανο ειδικά όταν το πρόγραμμα προβάλλεται καθημερινές και την επομένη δουλεύεις.

Δεύτερη παρατήρηση: Είναι δυνατόν σε κάθε επεισόδιο να βλέπουμε ένα παιχνίδι και μόνον; Το επαναλαμβάνουν, λέει, ώσπου μία ομάδα από τις δύο να φτάσει τις δέκα νίκες. Το βλέπεις μια φορά και σκέφτεσαι «κοίτα τι ωραία που τα στήσανε όλα», το βλέπεις δεύτερη και σκέφτεσαι «συμπαθητική σύλληψη», το βλέπεις τρίτη και λες «μακάρι να πέσει ο τροχός να τους πλακώσει» να ευφρανθεί λίγο η ψυχούλα μας. Να θυμίσω μόνο ότι ακόμα και στα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα, που διαρκούσαν μόνο μιάμιση ώρα (ασχέτως αν η ΕΡΤ μετέδιδε δελτίο ειδήσεων ενδιάμεσα και γινόταν πάλι μεσάνυχτα να τελειώσουν), έβλεπες 10 διαφορετικά παιχνίδια και άνοιγε το μάτι σου. Στην επανάληψη του γύρου του παιχνιδιού, όταν μάλιστα δεν έπαιζε η Ελλάδα και συ βαριόσουν, έκοβες τη φλέβα μέχρι να ολοκληρώσουν οι Τσέχοι και οι Σλοβένοι. Σκέψου να έπρεπε να το ζήσεις όλο αυτό ώσπου ένας απ' τους δυο να συμπλήρωνε πρώτος δέκα νίκες! Θα ξημερωνόμασταν!

Τρίτη παρατήρηση: Οι δήθεν σελέμπριτις. Που εκτός από ένα δυο, όλους τους υπόλοιπους δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους. Και τους πληρώνετε κι από πάνω -καθώς φημολογείται-από €2000 έκαστο για να συμμετέχουν. Αν θα βάλεις μέσα σελέμπριτι, βάλε σελέμπριτι και όχι τους τελευταίους των τελευταίων. Το Survivor με τους Τούρκους αντίπαλους είχε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον. Πώς σας ήρθε τώρα η "ομάδα διασήμων;" Θα μου πεις, κάπως πρέπει να πωρωθεί και το πτωχό τηλεθεατόπουλο. Σε εποχές που οι Τούρκοι θεωρούνται (έστω και με το ζόρι) φίλοι μας, εχθροί μας θεωρούνται όσοι έχουν δουλειά. Όσοι ανήκουν στη σόουμπιζ του Κωστόπουλου «που κατέστρεψε την Ελλάδα με τα περιοδικά του». Οπότε, πιο πολύ χαίρεσαι να βλέπεις τον Σπαλιάρα να σκάει στην πισίνα σαν μπουγελόφατσα, ο οποίος τολμά και κερδίζει ακόμα χρήμα απλά και μόνο περπατώντας στην πασαρέλα, παρά τον Μεχμέτ Σκορδοπουτσόγλου που μπορεί να σου φάει την Κύπρο, τα Ίμια, τη Θράκη, το Αιγαίο, αλλά τουλάχιστον δεν εξυπηρετεί τα γκλάμορους βοθροπεριοδικά που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Τέταρτη και κυριότερη παρατήρηση: Ο Τανιμανίδης. Τον Τανιμανίδη τον ζηλεύω, δεν θα το αποποιηθώ. Τον ζηλεύω, τον απεχθάνομαι, αλλά και τον παραδέχομαι ταυτόχρονα. Όλα αυτά μαζί, γιατί κάνει εκπομπές που θα ήθελα να κάνω εγώ. Τόσο το World Party όσο και το Survivor είναι εκπομπές που θα σκότωνα για να βιώσω ξυπνώντας μέσα μου έναν άλλον, πιο περιπετειώδη εαυτό. Ζηλεύω όμως γιατί κατά τη γνώμη μου ο Τανιμανίδης πέρα από λαϊκός ομορφονιός δεν είναι τίποτα περισσότερο. Η παρουσίαση του είναι χάλια, τα Ελληνικά του μετριότατα, η δε κάλυψη των αγώνων ως speaker, απλά τραγική. Η Δάφνη Μπόκοτα στα "σύνορα" και περισσότερο πάθος έβαζε στην περιγραφή και πιο σωστά μιλούσε, αυτός ο κάγκουρας δεν καταλαβαίνω τι εξυπηρετεί. Χθες βράδυ σημείωνα μαργαριτάρια:

«Ποιος θέλετε να μπει υποψήφιος;»

Κανένας. Η σωστή έκφραση είναι «ποιος θέλετε να είναι υποψήφιος» ή «ποιον θέτετε υποψήφιο;» Δεν μπαίνω υποψηφιότητα. Τη θέτω, την υποβάλλω, τη βάζω, αλλά δεν μπαίνω στην υποψηφιότητα. Έλεος.

«Ο παίχτης έριξε τα κυβάκια του» (μα δεν επρόκειτο για κύβους, αλλά για ορθογώνια πρίσματα). Ψιλά γράμματα θα μου πεις. Ε, πάμε στα χαμηλά γράμματα τότε, παρακάτω.

«Τα κορίτσια είναι και τα δυο πολύ καλές» - Οι κοπέλες είναι καλές / τα κορίτσια είναι καλά. Ελληνικά πρώτης Δημοτικού.

«Μείωσαν στο 1-1». Δεν μειώνεις στο 1-1. Ισοφαρίζεις. Μειώνεις από το 3 στο 4, από το 4 στο 5, όχι στο 1-1-. Ελληνικά δευτέρας Δημοτικού.

«Συγχαρητήρια και σένα». Του ξέφυγε το «σε», αλλά μάλλον του το ‘φαγε ο Τσαλίκης.

Για να μην μιλήσω για τα Ισπανικά του. Ο Τανιμανίδης είχε δηλώσει πρόσφατα σε μια συνέντευξη στον Θέμο Αναστασιάδη ότι σπούδασε στην Ισπανία. Και ως εκ τούτου μιλά τα Ισπανικά καλά. Και ότι ξέρει πώς να πει μιας Ισπανίδας «πάρε μου μια πίπα». Παρόλα αυτά, σε ένα βιντεάκι που ανάρτησε ο ίδιος στα Instagram Stories, μας παρουσιάζει μία Δομινικανή συνάδελφό του και τη ρωτά εντελώς λανθασμένα «¿Somos listos?» (είμαστε έτοιμοι;) αντί του σωστού ¿estamos listos? Το πότε χρησιμοποιούμε το ρήμα ser και πότε το estar είναι ολόκληρο κεφάλαιο στην ισπανική γλώσσα αλλά είναι επιπέδου Α1, δηλαδή αρχάριων. Ούτε αυτό δεν έμαθες ρε μπαγάσα; Αλλά η πίπα, πίπα, ε;! Πώς γίνεται να μην τον ζηλεύεις τελικά; Όταν κατάφερε να σπουδάσει στην Ισπανία και τη γλώσσα δεν την έμαθε, όταν κατάφερε να γυρίσει τον κόσμο σαν τρελός νεοέλληνας που πουλά πνεύμα στον εκάστοτε ιθαγενή, (αλλά μη αξιώνοντας να δει μισό μουσείο στις χώρες που επισκέφτηκε) και όταν τελικά, ομιλώντας Ελληνικά σαν τελευταίος μπαστουνόβλαχος, καταφέρνεις να παρουσιάσεις το πιο χοτ τηλεπαιχνίδι της τηλεόρασης; Chapeaux! Και πληρώνεσαι και €5000 ανά επεισόδιο, καθώς γράφουν τα κουτσομπολίστικα σάιτς. Αυτό που το πας;!

Ζηλεύεις; Ξυδάκι θα μου πεις. Ε, κάνω και τίποτα άλλο; Έχω καταπιεί μια νταμιτζάνα ξύδι απ’ το κακό μου. Τι τα θέλεις τα βιβλία όταν μπορείς με μισό κοιλιακό και λίγη δηθενιά να κερδίζεις εύκολο χρήμα; Ρητορικόν το ερώτημα. 

Κυριακή, Φεβρουαρίου 19, 2017

Τα 16 Εκατομμύρια

Τα 16 εκατομμύρια που κέρδισε προχθές ο Κύπριος συμπολίτης μας από τη Λεμεσό κρίθηκαν ως το μεγαλύτερο ποσό που μοιράστηκε ποτέ από τον ΟΠΑΠ σε υπερτυχερό του Τζόκερ. Ο τυχερός ζήτησε, ως είθισται, να παραμείνει ανώνυμος και αναρωτιέμαι έκτοτε κατά πόσον μπορεί αυτό να επιτευχθεί σε μία χώρα του μεγέθους μας.

Πόσο να κρυφτείς πια; 16 εκατομμύρια κέρδισες, δεν κέρδισες πενταροδεκάρες. Πώς θα τα κρύψεις; Και πλούσιος να είσαι ήδη, με 16 εκατομμύρια σίγουρα θα κινήσεις υποψίες. Θα αλλάξεις σπίτι, αυτοκίνητο, μην σου πω και χώρα. Λες να μην σε μυριστεί ο κοινωνικός σου περίγυρος; Αργά ή γρήγορα θα αποκαλυφθείς. Άσε που για να ξοδέψεις 16 εκατομμύρια ευρώ, πρέπει να ξοδεύεις από τώρα μέχρι και τις επόμενες 16 γενιές. Aν κάτσεις και τα κλωσσάς για να μην σε πάρουνε χαμπάρι οι φίλοι και οι γνωστοί, βράσε ρύζι. Και στο κάτω-κάτω, χέστηκες! Εκατομμυριούχος θα είσαι βρε παιδάκι μου. Βγες και πες στα πλήθη «κέρδισα 16 εκατομμύρια στον Τζόκερ και αν θέλω σας δανείζω! Είναι δικά μου, ό, τι θέλω θα τα κάνω!» Σιγά το πράμα πια!

Αχ, 16 εκατομμύρια!

Τι να τα πρώτο-κάνεις; Πού να τα πρωτοφάς! Είναι τόσα πολλά, που επί της ουσίας δεν μπορούν να αλλάξουν και τίποτα. Πόσο μεγαλύτερο σπίτι να πάρεις; Πόσα αυτοκίνητα, πόσα πλοία, να αγοράσεις; Θέλω να πω, τα πολλά λεφτά συνήθως είναι βάσανο. Δεν φέρνουν την ευτυχία. Καλά, δεν φέρνουν και την απόλυτη δυστυχία, αλλά κατ' εμέ καλά λεφτά είναι αυτά που εξασφαλίζουν εσένα και τα παιδιά σου για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Περισσότερα απ’ αυτά, είναι σκέτος μπελάς.

Θα σου πω μια ιστορία, την οποία χρόνια ήθελα να μοιραστώ εδώ στο μπλογκ, αλλά δίσταζα γιατί δεν ήξερα πώς θα την εκλάβει ο μέσος αναγνώστης. Πλέον πέρασαν χρόνια και δεν έχει τόση σημασία το τι θα σκεφτείτε.

Λίγο πριν παντρευτούμε με τη Μπρέντα είχαμε αποφασίσει, ως γνωστόν, να συγκατοικήσουμε. Αφού νοικιάσαμε εκείνο το άθλιο διαμέρισμα στην Αγλαντζιά, αποφασίσαμε να αγοράσουμε μια βιβλιοθήκη για το σαλόνι. Ξεκινήσαμε να πάμε να δούμε μία που μας ενδιέφερε σε μία βιτρίνα, και στη διαδρομή συζητούσαμε την οικονομική μας κατάντια. Απορούσαμε πώς φτάσαμε στο σημείο να μην μας περισσεύουν ούτε για μία γαμώ-βιβλιοθήκη της κακιάς ώρας και πώς θα τα βγάζαμε πέρα στο μέλλον αν και εφόσον αποκτούσαμε παιδί.

Με την καρδιά μας περιβόλι παρκάραμε σε ένα χωράφι κοντά στο κατάστημα γιατί ήταν περίοδος Χριστουγέννων και γινόταν ο κακός χαμός από την κίνηση. Ήταν βροχερή εκείνη η μέρα και το χωράφι ήταν γεμάτο λιμνούλες βροχής. Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο βλαστήμησα που οι τροχοί του αυτοκινήτου μου έγιναν σκατά απ’ τα λασπόνερα αλλά έκπληκτος παρατήρησα ότι μέσα σε μία από εκείνες τις λιμνούλες επέπλεαν χρήματα. Πολλά χρήματα!

Ας μην πω ακριβώς το ποσό. Αλλά για να καταλάβεις ένα περίπου, επρόκειτο για χρήματα τα οποία κάλυπταν άνετα το νοίκι και τα κοινόχρηστα ενός μηνός, κάλυπταν άνετα τους λογαριασμούς ρεύματος και νερού, και αγοράζαμε και τη βιβλιοθήκη.

Όπως ήδη κατάλαβες, τα μάζεψα, τα έχωσα στην τσέπη μου, κοίταξα γύρω γύρω μην τυχόν μας έβλεπε κανένας και έκτοτε ξεκίνησε μία κόλαση που διήρκησε μία βδομάδα.

Η Μπρέντα που ως προ πέντε λεπτών μοιρολογούσε την οικονομική μας κατάσταση, ξαφνικά ξύπνησε μέσα της ο καλός Σαμαρείτης και έκρινε ότι τα λεφτά ήταν πολλά για να τα κρατήσουμε και θα έπρεπε να τα επιστρέψουμε στον νόμιμο κάτοχό τους.

-      Και πού θα τον βρούμε;
-      Θα ρωτήσουμε εδώ γύρω μην τυχόν και έχασε κάποιος το ποσό.
-      Καλά υπάρχει περίπτωση να ρωτήσεις κάποιον αν έχασε τόσα λεφτά και να στο αρνηθεί; Ποια η απόδειξη ότι ήταν όντως δικά του;
-      Πάντως δικά μας δεν είναι.
-      Και ποιου είναι;
-      Κάποιου άλλου!
-      Όνομα να μου πεις! Δεν βρήκαμε πορτοφόλι που πιθανόν να περιέχει κάποια μορφής ταυτότητα και να εντοπίσουμε τον ιδιοκτήτη. Χρήματα βρήκαμε. Χαρτονομίσματα πεταμένα σαν πετσετάκια. Πώς να επιβεβαιώσουμε σε ποιον ανήκουν; Να πας να μου τον βρεις αφού λύσσαξες, να μου τον δείξεις και να μου αποδείξεις ότι τα λεφτά που κρατώ έπεσαν από την τσέπη του συγκεκριμένου. Μόνο τότε θα του τα επιστρέψω! Όσο δεν βρίσκεται κάποιος να το αποδεικνύει, ο νόμιμος κάτοχός τους είναι ένας: Εγώ!
-      Να πάμε στο κατάστημα να ρωτήσουμε.
-      Πας καλά παιδί μου; Τώρα μόλις δεν συζητούσαμε ότι είμαστε κρίμα και ότι δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι μετά από τόσα πτυχία και μεταπτυχιακά θα φτάναμε κάποτε στο σημείο να αναρωτιόμαστε αν μπορούμε να αγοράσουμε μία βιβλιοθήκη από συνθετικό ξύλο; Δεν βλέπεις ότι αυτό είναι σημάδι του καλού Θεούλη που μας λυπήθηκε και μας τα έστειλε για δώρο Χριστουγέννων; Κι απάνω στην ώρα!
-      Από κάποιον άλλον τα πήρε όμως.
-      Μπορεί να ήταν κάθαρμα και να του άξιζε!
-      Μπορεί όμως και να είναι κάποιος μεροκαματιάρης που τα μάζευε για μήνες και να τα έχασε εν ριπή οφθαλμού.
-      Καλώς! Βρες μου τον εσύ αυτόν τον μεροκαματιάρη και εγώ θα του τα παραδώσω.
-      Να ρωτήσουμε την αστυνομία.
-      Θεέ μου τι ακούν τα αφτιά μου! Δεν είσαι καλά που θα πάω στο Τμήμα και θα τους τα παραδώσω ελαφρά τη καρδία. Λες και δεν θα τα τσεπώσει ο εν υπηρεσία μπάτσος! Καλύτερα να τα χαρίσω στον πρώτο τυχόντα παρά να πάμε στην αστυνομία.

Μην στα πολυλογώ, μπήκαμε στο μαγαζί παγωμένοι και αμήχανοι. Κοιτάζαμε τα προϊόντα αμίλητοι, τσακωμένοι. Οι σκέψεις έρρεαν μέσα στο μυαλό μου, γίνονταν ποτάμι προκειμένου να δικαιολογήσουν το σκεπτικό μου. Ενώ μας πήρε μόνο 15 λεπτά να βρούμε την βιβλιοθήκη που θα αγοράζαμε, αισθανόμουν πως ήμουν μέσα στο κατάστημα για μήνες. Τελικά την αγοράσαμε και την πλήρωσα με δικά μου χρήματα.

Στην διαδρομή προς το σπίτι, και πάλι μούγκα. Δεν βγάλαμε άχνα. Φτάσαμε, παρκάραμε, ανεβήκαμε στο διαμέρισμα και μόλις έβγαλα τον μπόγο με τα βρεγμένα χρήματα από τη τσέπη, η Μπρέντα μου τα βούτηξε αστραπιαία μέσα από τα χέρια.

-      Τι κάνεις παιδί μου;
-      Αυτά δεν μας ανήκουν και θα πάνε στην αστυνομία!
-      Ούτε της αστυνομίας της ανήκουν, και το πιο πιθανό είναι ότι θα τα φάει η αστυνομία!
-      Αυτό είναι το σωστό και το πρέπον.
-      Το σωστό και το πρέπον είναι να βρεθεί αυτός που τα έχασε. Όσο, όμως, δεν υπάρχει κανένας να τα διεκδικεί και να αποδεικνύει ότι ήταν δικά του, είναι δικά μας. Πόσες φορές να στο εξηγήσω;
-      Δεν το πιστεύω ότι σκέφτεσαι τόσο φιλοχρήματα!
-      Σαν μπατίρης σκέφτομαι. Αυτό είμαστε. Και σιγά τα εκατομμύρια που βρήκαμε. Πάρτο χαμπάρι, τα χρήματα ήταν απλά ένα μικρό θεϊκό δώρο! 
-      Άρχισες να επικαλείσαι και τα Θεία, σα δεν ντρέπεσαι;
-      Ναι, άρχισα να τα επικαλούμαι αφού η καρδούλα μου το ξέρει πώς καταφέρνω και βάζω χρήματα στην άκρη κάθε μήνα. Το timing ήταν συγκλονιστικό για να ήταν τυχαίο. Ο Θεός θέλει να τα κρατήσουμε και θα τα κρατήσουμε!
-      Θα πάρω τηλέφωνο αύριο!
- Τον Θεό;
- Στο εν λόγω κατάστημα! Να ρωτήσω μην τυχόν τα έχασε κάποιος εργαζόμενος.
-      Και υπάρχει περίπτωση να σου το αρνηθούν βρε καλή μου; Και εμένα αν αύριο με έπαιρνε τηλέφωνο κάποια στη δουλειά και με ρωτούσε «μήπως χάσατε τόσα πολλά χρήματα; Τα βρήκαμε και θέλουμε να σας τα επιστρέψουμε,» θα απαντούσα θετικά χωρίς συζήτηση.

     Αυτό έκανε η Μπρέντα τη Δευτέρα το πρωί. Πήρε στο κατάστημα, ρώτησε αν κάποιος από εκεί μέσα έχασε χρήματα, η υπάλληλος απορημένη την ρώτησε «για πόσα χρήματα μιλούμε;» η Μπρέντα απέφυγε να ονομάσει το ποσό και η τηλεφωνήτρια απογοητευμένη της απάντησε ότι θα ρωτήσει, αλλά δεν είχε ακούσει κάτι σχετικό. Αντάλλαξαν τηλέφωνα πάντως και η υπάλληλος υποσχέθηκε ότι αν κάποιος από το μαγαζί πάθαινε έκλαμψη και θυμόταν ότι είχε χάσει ένα τόσο μεγάλο ποσό θα μας τηλεφωνούσε για να του τα επιστρέψουμε. Άκου πράματα!
    
Γ  Για πολλές μέρες τσακωνόμασταν με το τι θα κάνουμε τα χρήματα. Το θέμα πήρε μεγάλες διαστάσεις, ανακατεύτηκαν και τα σόγια μας, γίναμε όλοι μια χαρούμενη ατμόσφαιρα, μα δεν καταλήγαμε πουθενά. Αφού κάναμε υπομονή κάποιες μέρες και ουδείς τα έψαξε, η Μπρέντα έφερε νέα πρόταση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: να τα δίναμε σε φιλανθρωπικό ίδρυμα. Εγώ της υπενθύμισα ότι η οικονομική μας κατάσταση ήταν τέτοια που το πιο πιθανό ήταν να συμπεριληφθούμε και εμείς μέσα στη φιλανθρωπία. Ήταν κάθετη. Της αντιπρότεινα να κρατήσουμε τα μισά, στο κάτω-κάτω δικαιούμαστε ένα ποσοστό ως επιβράβευση που τα βρήκαμε, και να δίναμε τα άλλα μισά στην φιλανθρωπία. Δεν δέχτηκε. Μαντέψτε τι έγινε.
    
    Καθότι δεν άντεχα να κοιμάμαι τα βράδια με μία που μου κρατούσε μούτρα, τα δώσαμε όλα σε φιλανθρωπία.
   
    Ε, άμα έγινε το έλα να δεις για ένα "μηνιάτικο", σκέψου πώς να διαχειριστείς τα 16 εκατομμύρια που θα σου άρουν τις ισορροπίες μιας ζωής σε δευτερόλεπτα. Όχι, μάνα μου! Καλά κάνουν και μένουν ανώνυμοι οι νικητές. Κάτι παραπάνω ξέρουν. Ει δυνατόν, να μένουν ανώνυμοι κι απ’ τη γυναίκα τους! Τα χρήματα είναι του διαβόλου, η ιστορία μου το επιβεβαιώνει και μη σώσουμε και πλουτίσουμε ποτέ. 
     
      Βάλε τώρα μια σχετική Βίσση!