Παρασκευή, Απριλίου 21, 2017

Ένα Μικρό Post Για Τον Στάθη Ψάλτη

Ο Στάθης Ψάλτης ήταν ο ηθοποιός της βιντεοκασέτας που μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά. Τη γενιά μου. Μπορεί να έπαιξε καταπληκτικά και άλλα θεατρικά είδη, η ερμηνεία του στην Επίδαυρο θεωρείται μνημειώδης, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, σαν ηθοποιός της βιντεοκασέτας καθιερώθηκε στη συνείδησή μας.

Όταν ήμουν μικρός, οι γονείς μου δεν μας άφηναν να βλέπουμε Στάθη Ψάλτη. Ήταν «βρωμόστομος» και βάσει των μεγάλων, επηρεαζόμασταν και υιοθετούσαμε το λεξιλόγιό του. Βέβαια, προκειμένου να τους αφήσουμε στην ησυχία τους συνέχιζαν να μας επιτρέπουν να νοικιάζουμε τις κασέτες του από το βίντεο κλαμπ. Οι ταινίες του συντρόφευαν ολόκληρα σαββατοκύριακα τα οποία περνούσαμε στο σπίτι της γιαγιάς με τα ξαδέλφια μου. Τις ταινίες τις βλέπαμε τη μία μετά την άλλη, back to back.

Στα καλοκαιρινά μας ταξίδια στην Αθήνα πάντα ζητούσα να με πάνε να δω τον Στάθη Ψάλτη στο θέατρο. Δεν είχα αφήσει Δελφινάριο για Δελφινάριο εκείνη την εποχή. Θυμάμαι και μερικούς τίτλους: «Αγαπάς τη Γελάδα; Απόδειξη!», «Καυκαλήθρες και Τσιτσίραυλα», «Έλληνες είστε και φαίνεστε». Την τελευταία την είχα δει σε έξοδο από την Ίλη ΥΕΑ το 1998.

Τα τελευταία χρόνια στεναχωριόμουν που τον έβλεπα να ξευτυλίζεται σε κάτι φτωχές, από κάθε άποψη, παραστάσεις στον Οθέλλο της Λεμεσού. Οι δε σπάνιες συνεντεύξεις του που πετύχαινα πού και πού στη Μενεγάκη παρουσίαζαν άνθρωπο με κατάθλιψη. Απέφευγα να τον δω.

Σήμερα που έμαθα ότι πέθανε στεναχωρήθηκα.

Ήσουν μία ένοχη απόλαυση Στάθη Ψάλτη. Σε ευχαριστώ.

Και επειδή ξέρω ότι αυτές τις μέρες θα πήξουμε στα «Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος», εγώ λέω να παραθέσω τη δική μου αγαπημένη σκηνή του Ψάλτη που δεν αποθεώθηκε όσο της άξιζε (Ξεκινά στο 1'50''):


Χα,χα,χα,χα! «Φίλοι Ρωμαίοι!» «Βρε, τι Ρωμαίοι, απ’ τα Σεπόλια είναι οι άνθρωποι!» Όποτε το δω, γελώ σαν να είναι η πρώτη φορά!  

Τετάρτη, Απριλίου 19, 2017

Τάχα Πάσχα

Τι Πάσχα ήταν κι αυτό.

Πάσχα χωρίς ανάσταση.

Μπορεί να ήταν το πρώτο μας Πάσχα με το μωρό, αλλά ήταν άλλο ένα Πάσχα τίγκα στα σόγια με άσκοπα τραπεζώματα, τα οποία σόγια μπορεί ολόχρονα να σφάζονται και να άλληλο-καταριούνται το ένα το άλλο, αλλά για έναν περίεργο λόγο τις Άγιες μέρες θυμούνται το αίμα που νερό δεν γίνεται και θέλουν να συναπαντηθούν, να τσουγκρίσουν τα αυγά τους σαν να μην τρέχει τίποτε. Και ποιος θα φταίξει που θα υποδείξει την υποκρισία και τη βαρεμάρα του πράγματος; Ο Αντίχριστος ο μούρμουρος φυσικά, που κοντεύει να φάει και την Ειρήνη την Παπαδοπούλου σε κάτι τέτοιες θεωρίες συνομωσίας.

Δεν φανταζόμουν ακριβώς έτσι την οικογενειακή μου ζωή. Εγώ ήξερα ότι Πάσχα και Χριστούγεννα φορτώνω την οικογένεια σε ένα αεροπλάνο και πάμε μόνοι μας στα εξωτερικά, χαιρόμαστε τον έρωτά μας και τον μεταγγίζουμε σαν ροδόσταγμα στο παιδί μας, το οποίο παίζει ξένοιαστο και αμέριμνο μες τες ευρωπαϊκές πρασινάδες καθώς στο βάθος κάπου αντιλαλούν παιάνες από συμφωνικές ορχήστρες.

Ε, όπως σου το περιέγραψα αυτό, πάρτο και φέρτο ανάποδα, για να κάνεις εικόνα πώς πέρασα εγώ φέτος το Πάσχα. Κατ’ αρχάς, να σου εξομολογηθώ ότι, (και όσο θέλεις περίπαιξέ μας), τη Δευτέρα του Πάσχα μη έχοντας που να παρκάρουμε την οικογένεια προκειμένου να κάνουμε bonding με τους κολλητούς (άλλους ταλαίπωρους οικογενειάρχες κι αυτούς), καταλήξαμε να συναντηθούμε στο Λούνα Παρκ του Παπαφιλίππου (διαβάζεται ψιθυριστά παρακαλώ), καθότι στα ευρύτερα καφέ της περιοχής γινόταν της κακομοίρας.

Αν δεν είχες μέχρι σήμερα την τιμή να περάσεις Πάσχα στον εν λόγω παιδότοπο, χάνεις! Όνειρο! Θέλω να σε διαβεβαιώσω ότι σε καταυλισμό προσφύγων περνούν με περισσότερη πραότητα τις μέρες και τις ώρες τους. Μα, πόσοι ταλαίπωροι μπορούν να στριμωχτούν κάτω από μιαν τέντα, όπου τα μωρά ουρλιάζουν συντονισμένα σε βαθμό που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν αυτό που σκούζει είναι το δικό σου; Σε αυτό το σκηνικό πρόσθεσε διάφορες γιαγιάδες που τις έβγαλαν από τη σαρκοφάγο να τις αερίσουν λόγω της ημέρας, σε συνδυασμό με αδιάφορους πατεράδες με δέκα τσιγάρα έκαστος στο στόμα να προσπαθούν να εστιάσουν στις οθόνες της Cytavision για να μάθουν το «πόσα-πόσα», και κάτι αλλοπρόσαλλες μανάδες με μαλλί κομμωτηρίου από τη Μ. Παρασκευή, που ξεκαθάριζαν εντόνως ότι «δεν έσιει άλλο παγωτό, εν θα φάεις τίποτε πόψε» και δώσε μας μια σφιχτή αγκαλιά. Τη χρειαζόμαστε.

Ο γιος μου έκλαιγε ενστικτωδώς καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας εκεί. Ε, παιδί μου είναι, εισέπραξε διά αέρος όλο αυτό το Μπιθουλέικο και του ήρθε μαρασμός. Εννοείται φύγαμε με πονοκέφαλο και μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι το μωρό έκλαιγε σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής σαν να του έβγαζαν οι Γερμανοί τα νύχια με τανάλιες.

Μην στα πολυλογώ, χάρηκα όσο τίποτα που επιστρέψαμε στη ρουτίνα, που δεν έχω άλλες αργίες να περιμένω και που μπορώ να δηλητηριάζω εντελώς απενεχοποιημένα τον εγκέφαλό μου με Survivor και λοιπά τηλεσκουπίδια ώστε να χαντακώνομαι τα μέγιστα και να μην μελαγχολώ με την τραγικότητα της ύπαρξής μου σε αυτή την κωλοχώρα που όλο λέει να χαθεί να ησυχάσουμε, μα ούτε αυτό δεν καταφέρνει να κάνει.

Έρχεται και ο Μάης, δηλαδή η Γιουροβίζιον, προβλέπονται ναρκωτικά φουλ. 

Παρασκευή, Απριλίου 07, 2017

Δεν Δέχομαι Μαθήματα Πατριωτισμού Από Κανέναν!

Γίνονται και τα δικά σας αρχίδια ντίσκο-μπάλες τούμπανα όταν ακούτε πολιτικό να δηλώνει με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι «μαθήματα πατριωτισμού δεν δέχομαι από κανέναν;» Μα, ποιος τη σκέφτηκε αυτή την παπάρα και την πιπιλάτε και την αναπαράγετε όλοι σας;

Αυτή η έκφραση είναι λάθος από κάθε άποψη. Και από κυριολεκτική και από μεταφορική άποψη.

Με την κυριολεκτική της σημασία είναι λάθος, καθότι ο πατριωτισμός είναι έννοια, και οι έννοιες δεν έχουν αντικειμενικό δείκτη μέτρησης. Δεν είναι δείκτες νοημοσύνης να σας κάνουμε τεστ να τους μετρήσουμε. Δεν είναι μαθηματικά με μία σωστή απάντηση να ξέρουμε πόσο να σας βαθμολογήσουμε. Όπως έγραψα και στο προηγούμενο κείμενο, το μίσος και η αγάπη δεν μετριούνται. Ο καθένας τα αντιλαμβάνεται όπως νομίζει. Έτσι και τον πατριωτισμό και άλλες ιδέες. Κάποιος αισθάνεται απόλυτα πατριώτης όταν γίνεται παρανάλωμα του πυρός για την πατρίδα, κάποιος άλλος ψηφίζοντας ό, τι του υποδείξει το κόμμα για να προχωρήσουν οι συνομιλίες. Άσχετα αν εγώ θεωρώ τον δεύτερο γελοίο, εντούτοις οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι στο μυαλό του μπορεί έτσι να αντιλαμβάνεται τη φιλοπατρία. Σαν έναν παθητικό ελιγμό που θα βοηθήσει να κρατηθεί το κράτος στη ζωή για μερικά χρόνια ακόμη πριν ψοφήσει επίσημα. Εφόσον συμφωνούμε, λοιπόν, ότι η φιλοπατρία είναι έννοια που μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι μπορεί και να διδαχτεί. Με την έννοια ότι ακούγοντας το πώς την αντιλαμβάνεται ο άλλος, μπορείς να κερδίσεις κάτι που δεν είχε προηγουμένως περιέλθει στην αντίληψή σου.  

Έτσι οδηγούμαστε στη δεύτερη σημασία της έκφρασης, τη μεταφορική, η χρήση της οποίας καθίσταται εξίσου λανθασμένη κατά την άποψή μου. Αν είστε πολιτικός και θέλετε να φαίνεστε συμπαθής, μετριοπαθής, υπέρ του διαλόγου και σεβασμού της αντίθετης άποψης, θα έπρεπε πρώτος και καλύτερος να υπερασπίζεστε τα «μαθήματα πατριωτισμού» από οπουδήποτε κι αν προέρχονται (πλην του εχθρού) για να αποφύγετε να προβάλετε ένα απολυταρχικό προφίλ ξερόλα που φανερώνει πάνω απ’ όλα βλακεία.

Δεν είστε ο Αθανάσιος Διάκος, δεν είστε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, δεν είστε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, δεν είστε ο Ευαγόρας Παλλικαρίδης. Δεν είστε κανένας από τους παραπάνω που ωφέλησαν εμπράκτως και αδιαμφισβητήτως την πατρίδα με απτά έργα. Επομένως, ναι, ίσως να σας χρειάζονται λίγα μαθήματα πατριωτισμού και θα έπρεπε να δείχνετε λιγότερες αντιστάσεις όταν σας ρίχνουν το γάντι. Να το σηκώνετε και να μην το παίζετε αυθεντίες. Τόσο απλό.


Αλλά μισό δράμι μυαλό να είχατε να ασχολούσασταν με την πολιτική; Και επιπλέον, να έχω εγώ απαιτήσεις να μετράτε τα λόγια σας και να αποφεύγετε τις φαμφάρες; Μαύρα κοράκια. Κόκκινα κοράκια. Σε τι διαφέρουν τα μαύρα από τα κόκκινα κοράκια; 

Πέμπτη, Απριλίου 06, 2017

Αγάπη Και Μίσος Πάνε Μαζί


Λατρεύετε κι εσείς να μισείτε τον Στέλιο Χανταμπάκη του Survivor;

Εγώ δεν τον αντέχω λεπτό. Θα τολμούσα να πω ότι τον μισώ, αλλά διανύουμε καιρούς που όλα ερμηνεύονται τις μετρητοίς, προβλέπω να μου την πέφτουν τα κομμούνια και να με κατηγορούν για hate speech και βαριέμαι να κάθομαι να τους εξηγώ ότι το ρήμα ‘μισώ’ και το ρήμα ‘αγαπώ’ είναι τόσο τετριμμένα και άνευ σημασίας στις μέρες μας που αμφότερα καθίστανται ακίνδυνα και παράταιρα. Κάτι σαν τη λέξη ‘cool’ στην αγγλική. Που κατάντησε να μην σημαίνει απολύτως τίποτα.

Δυστυχώς ο κόσμος αδυνατεί να αντιληφθεί την επιφανειακή χρήση των πιο πάνω ρημάτων. Λέγοντας ‘μισώ τον Χανταμπάκη’ δεν πάει να πει ότι θέλω να δω μια μπουλντόζα να περνά από πάνω του, ούτε ότι του εύχομαι αργό, βασανιστικό θάνατο. Πάει να πει ότι δεν γουστάρω τη φάτσα του και τη συμπεριφορά του. Ομοίως, το ‘αγαπώ’ τον Μάριο Πρίαμο δεν σημαίνει ότι γουστάρω να τον παντρευτώ, ούτε ότι θέλω να τον κάνω κολλητό μου. Απλώς μου είναι συμπαθής.

Επίσης, θεωρώ ή μάλλον θέλω να ελπίζω, ότι ο κόσμος αν και βλάκας στην κάλπη, εντούτοις μπορεί να ξεχωρίσει ότι η λέξη ‘μισώ’ δεν σημαίνει παρακινώ ή εξωθώ τον άλλον σε εγκληματική ενέργεια. Όταν λέω ότι μισώ τον Χανταμπάκη δεν το λέω για να ενθαρρύνω επίθεση εναντίον του, όπως αντίστοιχα αν έλεγα ότι τον αγαπώ, δεν περιμένω ότι θα το διαβάσει κάποιος και θα πέσει να τον πνίξει στα φιλιά μόλις τον δει στο αεροδρόμιο άμα τη επιστροφή του στην Ελλάδα.

Παρόλα αυτά, υπάρχει κόσμος (ηλίθιος κόσμος, αλλά υπάρχει), που θεωρεί ότι η χρήση του ρήματος μισώ είναι επικίνδυνη, σκατόψυχη, και πρέπει να καταργηθεί. Βέβαια, δεν πιστεύουν το ίδιο για το ρήμα ‘αγαπώ’ που κατά τη γνώμη μου είναι εξίσου επικίνδυνο, υπερφύαλο, και πολλές φορές προξενεί μεγαλύτερη ζημιά στην κοινωνία μας από το ρήμα 'μισώ'.

Πόσα παιδιά καταστράφηκαν από τους γονείς τους εξ αιτίας μίας αγάπης χωρίς όρια η οποία αντί να τους χαλιναγωγεί και να τους θέτει κανόνες τα κακομάθαινε; Πόσες σχέσεις καταστράφηκαν από επιφανειακά, παρεξηγημένα ‘σ’αγαπώ’ που ειπώθηκαν απλά για να ειπωθούν; Πόσοι άνθρωποι καταστράφηκαν πέφτοντας στις καταχρήσεις εξ αιτίας ενός ανεκπλήρωτου έρωτα και ενός μονόπλευρου σ’ αγαπώ; Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν άδικα για κάποια αγάπη που προέκυψε σκάρτη; Αυτά κανείς δεν τα καταμετρά.

Όλοι στέκονται στο μίσος, τον αποδιοπομπαίο τράγο. Κατ’ αρχάς, αν στην απίθανη περίπτωση το μίσος καταλήξει όντως σε εγκληματική ενέργεια, το πιο πιθανό είναι ότι ο δράστης θα διωχθεί ποινικά και θα πληρώσει για την πράξη του. Αντιθέτως, μία ζημιά που προκαλείται από αγάπη υπερβολική δεν διώκεται ούτε ποινικοποιείται. Γι’ αυτό και κατά τη γνώμη μου, το ρήμα σ’ αγαπώ είναι πολύ πιο ύπουλο και υποχθόνιο από το σε μισώ.

Αγάπη και μίσος πάνε μαζί είπε κάποτε ο σοφός Καρβέλας και ερμήνευσε θεϊκώς η Βίσση. Η αγάπη και το μίσος πάνε όντως μαζί, συχνά ταυτίζονται, συχνά το ένα μετατρέπεται στο άλλο και αντίστροφα, αλλά το ένα δεν είναι ανώτερο του άλλου, ούτε το άλλο είναι επικινδυνότερο του πρώτου. Απλά το εύκολο είναι να απογειώνουμε την αγάπη και να κατακεραυνώνουμε το μίσος, γιατί... ξέρω ‘γω, είμαστε πολύ μπροστά, είμαστε yolo, και αγαπούμε ό, τι δούμε, ό, τι μας δείξουν και ό, τι μας μπήξουν.

Αλλά ναι, πολύ το φιλοσοφήσαμε. Χανταμπάκη πάρτον πούλο και άντε χάσου από μπροστά μου.

Τετάρτη, Απριλίου 05, 2017

Οι Ρωσο-Ουκρανικοί Πολέμοι

Ακολουθεί κείμενο μόνο για τα γνωστά φρικιά της Γιουροβίζιον.

Τελειωμό δεν έχουν οι πολιτικές διενέξεις στη φετινή Γιουροβίζιον. Έχουν γίνει όλα ένα μπάχαλο που πραγματικά ένας Θεός ξέρει πού και πότε θα λάβει ένα τέλος. 

Και ευτυχώς που γίνανε όλα μπάχαλο, γιατί αν περιμέναμε από τα τραγούδια να προσελκύσουν το ενδιαφέρον μας θα περιμέναμε για πολλά χρόνια ακόμα. Δυστυχώς, πρόκειται για έναν από τους χειρότερους διαγωνισμούς όσον αφορά στην ποιότητα των τραγουδιών από το 2010 και μετά κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Άκου όμως πως έχει η ιστορία, η οποία ομολογουμένως κλέβει την παράσταση από οτιδήποτε άλλο.

Όπως θα θυμάσαι, πέρσι, στη Σουηδία κέρδισε η μαλακισμένη η Τζαμάλα με το τραγούδι «1944», ένα πολιτικό τραγούδι που ουδέποτε χώνεψα γιατί εκτός του ότι τραγουδιέται εν μέρει στα τουρκικά, αναφέρεται και στη μειοψηφία των Τατάρων που συνεργάστηκαν με τους Ναζί κατά του Στάλιν. Φυσικά, αυτή τη σύνδεση την πήραμε χαμπάρι κατόπιν εορτής και αφού η Ουκρανία πρόλαβε και σήκωσε το τρόπαιο γεμίζοντας το Globen με κομφετί. Ακολούθησε ένας ψιλοχαμός με τους Ευρωπαίους οι οποίοι μετάνιωσαν την ώρα και τη στιγμή που έδωσαν τη ψήφο τους σε ένα ύπουλο τραγούδι αμιγώς πολιτικό, αλλά η EBU κατεύνασε τα πνεύματα λέγοντας ότι οι επίμαχοι στίχοι του άσματος έχουν διττή ερμηνεία, μπορούν να σημαίνουν οτιδήποτε, επομένως δεν συνέτρεχε λόγος ακύρωσης του πρωτείου.

Από την άλλη, οι Ρώσοι το φυσούσαν και δεν κρύωνε που έχασαν την πρωτιά από την Ουκρανία (ασχέτως αν στη 2η θέση πλασαρίστηκε η Αυστραλία- αυτό φαίνεται ότι κανείς δεν το θυμάται), και καταρρακώθηκε το ‘εγώ‘ του Σεργκέι Λάζαρεφ, του «τοπ» τραγουδιστή της χώρας.

Αυτά έγιναν τον περασμένο Ιούνιο. Έκτοτε χωνέψαμε όλοι ότι ο διαγωνισμός θα μετακόμιζε στην Ουκρανία για το 2017 και έμελλε να μάθουμε το πού θα στηνόταν. Οι Ουκρανοί που θέλουν να απαλλαγούν όπως και δήποτε από κάθε ρωσική επιρροή και να περάσουν κάτω από την ευρωπαϊκή ασπίδα, σκέφτηκαν να το παίξουν σοβαρό και αδιάβλητο κράτος και να διοργανώσουν ένα δημόσιο διαγωνισμό όπου όσες πόλεις επιθυμούσαν να φιλοξενήσουν τον διαγωνισμό θα περνούσαν από διαδικασία αξιολόγησης, κάτι σαν τους Ολυμπιακούς δηλαδή, και αυτό θα μεταδιδόταν στην ουκρανική τηλεόραση σαν πρόγραμμα, υπό μορφή αποκλεισμών, το οποίο θα διαρκούσε ένα μήνα. Οι Ουκρανοί διαβεβαίωναν ότι μέχρι το τέλος του περασμένου καλοκαιριού θα είχαν ανακοινώσει τη νικήτρια πόλη.

Όπως κατάλαβες, μόλις έγινε αντιληπτό ότι το Κίεβο δεν διέθετε κατάλληλο χώρο για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό (το στάδιο του 2005 έχει τα μαύρα του τα χάλια και μάλλον θα κατεδαφιστεί), και μόλις διαδόθηκε ότι πήραν κεφάλι άλλες υποψήφιες πόλεις και κυρίως η Οδησσός, έγινε το σώσε. Με συνοπτικές διαδικασίες το τηλεοπτικό πρόγραμμα κόπηκε, ενεπλάκησαν οι πολιτικοί άρχοντες της χώρας και μετά από πολλές σκοτεινές, μυστικές διαβουλεύσεις και αδιαφανείς διαδικασίες μας ανακοίνωσαν στα καλά καθούμενα ότι ο διαγωνισμός θα γίνει στο Κίεβο σε έναν παρακμιακό, εκθεσιακό χώρο ο οποίος θα ανακαινιστεί τσάτρα-πάτρα για τις ανάγκες του σόου. Ούτε στην Ελλάδα δεν συμβαίνουν πια κάτι τέτοια!

Ο χώρος δεν ενθουσίασε κανέναν, για να καταλάβεις μοιάζει με το παλιό αεροδρόμιο Λάρνακας και ένας Θεός ξέρει πώς θα διαρρυθμιστεί κατάλληλα για να μην είναι λυπηρό το θέαμα από την τηλεόραση σε λίγες βδομάδες. Όπως και να ‘χει, όλη αυτή η αχρείαστη διαδικασία διήρκησε μέχρι τον Οκτώβρη του ’16 και ενώ μέχρι τότε άλλες χώρες θα είχαν ήδη στήσει το 50% του διαγωνισμού, οι Ουκρανοί δεν είχαν καν αρχίσει. Η EBU ήταν έτοιμη να μεταφέρει τον Διαγωνισμό αλλού (εποφθαλμιούσε το Βερολίνο), ενώ οι Ρώσοι που ακόμα δεν είχαν χωνέψει την ήττα του Σεργκέι, εκμεταλλεύτηκαν το χάος και πρότειναν στην EBU να φιλοξενήσουν εκείνοι τον Διαγωνισμό για να ξεκολλήσει η φάση.

Πάνω που χαρήκαμε ότι τα πράγματα μπήκαν σε μια ροή και ότι ο διαγωνισμός μπήκε στο αυλάκι, νέα σύννεφα μαζώχτηκαν πάνω από τα κεφάλια μας.

Οι Ρώσοι δεν έδειχναν καμία διάθεση συνεργασίας με τους Ουκρανούς. Δεν έκλεισαν ξενοδοχείο για την αποστολή τους τον ερχόμενο Μάιο, ενώ αδιαφορούσαν στο να στείλουν τον αρχηγό της αποστολής τους στις ομαδικές, προκαταρκτικές συναντήσεις. Παρόλα αυτά, μιαν ωραία μέρα ανακοίνωσαν ότι θα συμμετάσχουν κανονικά τον Μάιο και ότι θα ανακοίνωναν εντός 24ωρου την εκπρόσωπό τους. Εδώ να σημειωθεί ότι από το περασμένο καλοκαίρι οι Ρώσοι σκέφτονταν κατά πόσο θα έπρεπε να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό της Ουκρανίας προκειμένου να αποφύγουν το έντονο γιουχάισμα κατά τη διάρκεια του τραγουδιού τους, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια λόγω του ζητήματος της Κριμαίας. Αν θυμάστε, το 2014 οι δίδυμες αδελφές που εκπροσώπησαν τη Ρωσία γιουχαΐστηκαν τόσο έντονα από τους θεατές στη Δανία που οι ίδιοι οι παρουσιαστές αναγκάστηκαν να υπενθυμίσουν στο κοινό ότι «ο διαγωνισμός είναι μουσικός και όχι πολιτικός» προκειμένου να το επαναφέρουν σε τάξη. Οι Ρώσοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα στην EBU για το γιουχάισμα του 2014, έτσι την επόμενη χρονιά δόθηκαν οδηγίες όπως τα μικρόφωνα στην αίθουσα παραμείνουν κλειστά μετά τη λήξη του τραγουδιού της Ρωσίας ώστε να μην μεταδοθούν τυχόν γιουχαΐσματα από τηλεοράσεως. Αντιλαμβάνεστε ότι αν η Δανία, η Αυστρία και η Σουηδία γιούχαραν τους Ρώσους, οι Ουκρανοί θα τους επιφύλασσαν τρελό γιαούρτωμα. Γι αυτό και αργούσαν να αποφασίσουν κατά πόσον θα παρουσιάζονταν εν τέλει στο Κίεβο, παρόλο που δήλωσαν προκαταρκτική συμμετοχή.

Πώς θα λυνόταν το πρόβλημα της γιούχας; Τι θα ήταν ιδανικό ώστε να μην τολμήσει κανένας να τους γιουχαΐσει; Μα φυσικά, μια κοπέλα σε αναπηρικό καροτσάκι, παράλυτη από την δεξιά πλευρά του σώματος, που τραγουδά σαν άγγελος! Αυτή:




Πρόκειται για τη Γιούλια Σαμοΐλοβα η οποία τραγούδησε και στους χειμερινούς παρα-ολυμπιακούς αγώνες του Σότσι πριν λίγα χρόνια. Οι Ρώσοι σκέφτηκαν ότι θα ήτο τουλάχιστον χυδαίο να γιουχαΐσουν οι Ουκρανοί ένα άτομο με ειδικές ανάγκες μέσα στην έδρα τους. Θα τους μείωνε σαν έθνος και θα υπονόμευε το ευρωπαϊκό προφίλ που με τόσο κόπο χτίζουν. Ειδικότερα όταν το σλόγκαν του φετινού διαγωνισμού είναι το “celebrate diversity”. Μια χαρά τα σκέφτηκαν οι Ρώσοι. Συν τοις άλλοις, έδωσαν στην κοπέλα να πει ένα μελό τραγουδάκι που αναφέρεται στην παγκόσμια ειρήνη και σε συναφείς παπάρες που απεχθάνομαι, οπότε κάλυψαν τα νώτα τους στο έπακρον.

Δεν τελείωσε εκεί το δράμα, όμως. Οι Ουκρανοί ερεύνησαν και ανακάλυψαν ότι η Ρωσίδα Γιούλια Σαμοΐλοβα τραγούδησε πέρσι σε ένα φεστιβάλ μουσικής στην Κριμαία κατά τους εορτασμούς της «ανεξαρτησίας» της. Υπάρχει ένας ουκρανικός Νόμος που απαγορεύει την είσοδο στη χώρα οποιουδήποτε έχει παρευρεθεί στην Κριμαία παράνομα, διά μέσω παράνομου αεροδρομίου. Η ουκρανική κυβέρνηση, λοιπόν, ενεργοποίησε ένα διάταγμα προκειμένου η Σαμοΐλοβα να συλληφθεί μόλις πατήσει το πόδι της στην Ουκρανία. Χαράς ευαγγέλια στη Ρωσία που η κακιά Ουκρανία θα φανερώσει το απάνθρωπό της πρόσωπο σε μία κοπέλα καθηλωμένη σε καροτσάκι.

«Ο νόμος είναι νόμος» λένε οι Ουκρανοί. «Δεν πρόκειται να τον παραβλέψουμε για τη Γιουροβίζιον». Τα νέα διαδίδονται, οι Ευρωπαίοι που το μόνο που τους κόφτει είναι να πάνε για σεξοτουρισμό στο Κίεβο τον Μάιο το βρίσκουν απάνθρωπο και αδιανόητο, και κάποιες χώρες μεταξύ των οποίων η Δανία και το Σαν Μαρίνο (το Σαν Μαρίνο! Seriously!) απειλούν να αποχωρήσουν από τον διαγωνισμό αν δεν επιτραπεί η είσοδος της Ρωσίδας στην Ουκρανία.

Το θέμα έφτασε μέχρι τα ανώτερα κλιμάκια της ουκρανικής κυβέρνησης. Η πρόεδρος του Δ/Σ της EBU έστειλε επιστολή προς αυτά και απείλησε ότι αν δεν επιτραπεί η είσοδος της ρωσικής αποστολής στον διαγωνισμό, η EBU θα τιμωρήσει την Ουκρανία με μελλοντικό, προσωρινό αποκλεισμό από τον διαγωνισμό. Οι Ουκρανοί απάντησαν ότι οι Ρώσοι είναι ευπρόσδεκτοι δεδομένου ότι θα στείλουν μία άλλη τραγουδίστρια που δεν έχει παρευρεθεί παρανόμως στην Κριμαία και όλα καλά. Οι Ρώσοι δεν διανοούνται να αλλάξουν τη συμμετοχή τους. Η EBU αντιπροτείνει στη Ρωσία να συμμετάσχει στον διαγωνισμό εκ του μακρόθεν, από τη Μόσχα, με μετάδοσή του τραγουδιού μέσω δορυφορικής ζωντανής σύνδεσης. Απορρίπτουν το αίτημα αμφότεροι, Ρώσοι και Ουκρανοί. Η EBU τραβά τα μαλλιά της κεφαλής της σκεπτόμενη ότι αν χάσει τη Ρωσία από τον διαγωνισμό, θα χάσει και μία γερή οικονομική αρωγή. Αν μάλιστα αποχωρίσουν μια για πάντα, όπως απειλούν ότι θα πράξουν, θα είναι ένα τεράστιο χτύπημα για το γόητρο του διαγωνισμού.

Οι Ουκρανοί στο μεταξύ έχουν αρχίσει να εκνευρίζονται καθότι δεν μπορούν να διοργανώνουν φέτος τον διαγωνισμό με χίλια ζόρια και να απειλούνται ευθέως από την ίδια τη Γιουροβίζιον με κυρώσεις για του χρόνου.

Μια χαρούμενη ατμόσφαιρα όπως καταλαβαίνετε. Κανένας δεν έχει διάθεση να πάει, κανένας δεν έχει κέφι να δει πού θα καταλήξει όλο αυτό. Εγώ σκέφτομαι ότι βγάζω το καπέλο στους Ουκρανούς που στάθηκαν στο ύψος τους όσον αφορά το θέμα της Κριμαίας. Εμείς εδώ στην Κύπρο, σε κάτι αντίστοιχο με την Τουρκία, κλασικά θα στήναμε τον κώλο μας για να μην χαλάσει το κλίμα του διαγωνισμού. Από την άλλη, βγάζω το καπέλο και στους Ρώσους που σκέφτηκαν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη υπέρ τους επιστρατεύοντας μία κοπέλα με τόσα κινητικά προβλήματα και να την καταστήσουν πέτρα του σκανδάλου άθελά της. Σατανικό και πανέξυπνο εκ μέρους τους.


Για κάτι τέτοια λατρεύω τον διαγωνισμό, τον οποίο προβλέπω και εύχομαι φέτος να κερδίσει η Ιταλία, που μετά από όλα αυτά που σου περιέγραψα, η ανοργανωσιά της RAI φαντάζει πανάκεια για την αυστηρή και ανοργασμική EBU.  

Σάββατο, Απριλίου 01, 2017

Καρβέλα Εσύ Σούπερ Σταρ!


Σήμερα το πρωί βρήκα αναρτημένο στο Facebook το πιο κάτω βιντεάκι από τη χθεσινοβραδινή εμφάνιση του Καρβέλα και της Βίσση στο Star Academy και βλέποντάς το πέρασαν ξανά από μπροστά μου τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου, συνειδητοποίησα ακόμα μια φορά γιατί λατρεύω να βλέπω αυτούς τους δύο μαζί και γιατί τους συγχωρώ τα πάντα. Ακόμα και αυτό το αηδιασμένο πρόγραμμα που δυσκολεύομαι να αντέξω να δω.


Πολύς ντόρος έχει γίνει τελευταία σχετικά με τη συμπεριφορά του Καρβέλα στο σόου. Πνέει τα μένεα η Γκαγκάκη, η παραγωγή, οι παίχτες, ο Φουρθιώτης, οι χρήστες στα σχόλια κάτω από τις lifestyle ειδήσεις, ο κόσμος όλος εξεμάνη. Γιατί; Επειδή τόλμησε ο Καρβέλας και έριξε μία τσίχλα σε μία παίκτρια (ασχέτως αν της είπε «στην πετάω γιατί μου άρεσες» πρώτα). Ο κόσμος αγαπά να μισεί τον Καρβέλα και είναι απόλυτα φυσικό αφού η πλέμπα εκ του φυσικού της αποστρέφεται οποιονδήποτε της τρίβει το ταλέντο και το πνεύμα του στη μούρη και δεν ξέρει πώς να αντιδράσει, να το διαχειριστεί, και να απαντήσει πίσω.

Καθίσανε και φτιάξανε ένα σόου με τους τελευταίους των τελευταίων, με όλους τους άφωνους που περίσσεψαν από τα 150 άλλα talent shows που στήθηκαν φέτος, τους μαντρώσανε σε ένα σπίτι και όλη μέρα μας τους προβάλλουν να πηδιούνται, να κλάνουν και να ρέβονται, να ξεπουλούν το προσωπικό τους δράμα «ο Ζαφείρης άφησε δυο παιδιά για να έρθει στην Ακαδημία» (χεστήκαμε πραγματικά, στο Star Academy πήγε, όχι εθελοντής στη Σομαλία), για να μην μιλήσω για την άλλη την Κύπρια που κλαίει όλη μέρα για την αδικοχαμένη αδελφή της (we love drama NOT!). Βάλανε και για παρουσιαστή έναν άνθρωπο που ως πριν 10 χρόνια εξωθούσε στην πορνεία την Αλεξανδράτου και της έκλεινε συμφωνίες για τις τσόντες, ΑΛΛΑ! Αλλά, κυρίες και κύριοι μας φταίει ο Καρβέλας που δεν είναι politically correct! Αυτή η σάπια γριά που πέταξε μια τσίχλα και που τους ειρωνεύεται μες τα μούτρα.



Εδώ εμείς ως τηλεθεατές και θέλουμε να τους πετάξουμε παπούτσι στο κεφάλι την ώρα που τραγουδούν, θα συζητάμε τώρα αν ο Καρβέλας πέταξε τσίχλα; Και χαριτολογώντας μάλιστα; Λέγοντας «στην πετάω επειδή μ’ άρεσες;» Πού να ‘λεγε δηλαδή «στην πετάω επειδή είσαι άχρηστη» που θα ήταν και το πιο σωστό.

Για να μην σχολιάσω τη χθεσινή αψιμαχία για το κατά πόσον ήταν απρεπές να ρωτήσει τον παίχτη αν έχει γκόμενα ή γκόμενο. Θίχτηκε ο παίχτης! Το βρήκε απρεπές να ερωτηθεί κάτι τέτοιο μπροστά στα 15χρονα. Μα, το πήρε χαμπάρι ότι ψηφίστηκε και στην Ελλάδα το Σύμφωνο Συμβίωσης; Άμα έχει κατοχυρωθεί νομικά η ομοφυλόφιλη σχέση, ποιος ο λόγος να θιχτείς όταν σε ρωτούν κάτι που δεν χρήζει πλέον κοινωνικής αμφισβήτησης; Μου θύμισε κάτι ανάλογες εποχές που μια δασκάλα στο Δημοτικό είχε θιχτεί γιατί την ρωτήσαμε αν ήταν κυρία ή δεσποινίδα! Σου μείωσαν τον ανδρισμό; Αν τον έχεις πολύ δεν σε νοιάζει. Αν πάλι τον έχεις λίγο και φοβάσαι μην σε ξεμπροστιάσουν βρες κάτι έξυπνο και ανταπάντησε ώστε να διασκεδάσεις τις εντυπώσεις. Δεν είναι όλοι ετοιμόλογοι, θα μου πεις. Άμα δεν είστε ετοιμόλογοι, καθίστε σπίτια σας, μην μου θέλετε ζωντανές εκπομπές και ριάλιτι που απαιτούν ευστροφία στη διαχείριση του λόγου και στην προβολή της προσωπικότητάς σου. Και τώρα που το σκέφτομαι, πας για τραγουδιστής και αναρωτιέσαι αν θα σε περάσουν για γκέι; Εδώ στην καλύτερη περίπτωση θα σου βγάλουν ότι νοικιάζεις με συμβόλαιο τη γκόμενα που εμφανίζεται δίπλα σου στα κοινωνικά των περιοδικών! Ανακατεύεσαι με τα πίτουρα αλλά σ' ενοχλούν οι κότες; 
 


Αλλά και πάλι. Τι απαίτησε χθες η καημένη πλέμπα που παρακολουθούσε την εκπομπή; Να ζητήσει ο Καρβέλας συγγνώμη από τον Φουρθιώτη για τον πανικό που προκάλεσε! Θίχτηκαν οι ευαισθησίες του λαουτζίκου. Και, όπως πάντα, ποιος θα μας φταίξει; Αυτός που δεν μπορούμε να τον φτάσουμε και μας τη σπάει. Γιατί τον Φουρθιώτη τον έχουμε για σκουπίδι, ποιος τον χέζει; Αλλά όχι να τον ξευτυλίζει και ο Καρβέλας. Για παρακαλώ πολύ δηλαδή…  

Πάντα μου έλειπε ο Καρβέλας από την τηλεόραση και πάντα ήθελα να δίνει περισσότερες συνεντεύξεις και να κάνει περισσότερες εμφανίσεις. Αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να τον αντέξει η Ελλάδα. Και παρά να κάθεται να εξηγεί τα αυτονόητα κάθε φορά, καλύτερα να χώνεται στο στούντιο και να γράφει τραγούδια. Τώρα θα μου πεις, τι θέλει και εμφανίζεται σε αυτά τα τριτοκοσμικά σόους και υποφέρει; Εμ, δεν φτάνει που σας ανέχεται, τουλάχιστον να σας τα παίρνει και μάλιστα χοντρά! Με τις ευχές μου «κύριε Νίκο» και μακάρι να τα αξιοποιήσεις στην κυκλοφορία νέων τραγουδιών γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ πώς θα περνά ο καιρός αν ποτέ σταματήσεις να γράφεις.

Παρασκευή, Μαρτίου 31, 2017

Η Κωλοφαρδία Του Survivor


Το Survivor είναι ένα κωλόφαρδο πρόγραμμα.

Το αποψινό πρόγραμμα με το αυτοκινητικό δυστύχημα ήταν ό, τι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στο πρόγραμμα από τη μέρα που ξεκίνησε μέχρι σήμερα. Όχι ότι το είχε ανάγκη. Σάρωνε και χωρίς αυτό. Αλλά οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι που μετά την πλήρη ταύτιση που αισθανθήκαμε με τους παίχτες ήρθε αυτή η τράκα και τους νιώσαμε σχεδόν συγγενείς μας.

Όλοι μιλούν για ένα κοινωνικό φαινόμενο. Δεν πιστεύω ότι πρόκειται ακριβώς για φαινόμενο. Σκέτη κωλοφαρδία είναι. Γιατί κακά τα ψέματα το Survivor έχει πολλά ελαττώματα σαν πρόγραμμα (τα είχα γράψει παλιότερα). Αλλά πέτυχε διάνα στο timing της μετάδοσής του. Πράγμα που σπάνια συμβαίνει στην ελληνική τηλεόραση.

Έπεσε πάνω σε μια περίοδο εθνικής κατάθλιψης. Εγώ τουλάχιστον αυτό αισθάνομαι. Όταν οι ειδήσεις κάθε μέρα μου προκαλούν ψυχικό τρα-λα-λα, με το αν θα λυθεί το Κυπριακό, με τι όρους, αν θα μας φάνε όλους οι βρομότουρκοι, με το αν θα κλείσει η συμφωνία στην Ελλάδα, αν θα της χορηγηθεί η επόμενη δόση, με το αν θα επιβιώσουμε στις πατρίδες μας, με το αν κάναμε καλά και φέραμε ένα παιδί σ’ αυτόν τον κόσμο, το Survivor έρχεται και κουμπώνει τέλεια με τη ψυχολογία μας. Δεν είναι απλά μία εκτόνωση αλλά μία φαντασιακή προβολή των ζωών μας.

Θυμάστε το μακρινό 2001 που είχαμε κολλήσει όλοι με το Big Brother 1; Γιατί είχαμε κολλήσει, θυμάστε; Μήπως επειδή επρόκειτο για παιχνίδι με  προσωπικοτάρες; Μπα! Ο βλάχος ο Τσάκας ήταν μέσα, ο κλαρινογαμπρός ο Πρόδρομος, ο νάρκισσος / ψώνιο Μπόβολος και η καημένη η Ρέα που ήθελε αγκαλιές. Ήταν αυτοί άνθρωποι της προκοπής για να αναλωθούμε επάνω τους τηλεοπτικά; Όχι βέβαια. Αλλά αν θυμάστε καλά, το Big Brother συνέπεσε με τη πτώση των δίδυμων πύργων στην Νέα Υόρκη και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Βιώναμε ένα ομαδικό σοκ και τότε. Οι ειδήσεις κάθε βράδυ μετέδιδαν μηνύματα του αρχηγού της Αλ Καϊντα, Μπιν Λάντεν και το παγκόσμιο αναρωτιόταν για πότε θα μας ξεκάνουν όλους.

Ήμουν πρωτοετής φοιτητής τότε και τα ζούσα πολύ έντονα όλα. Θυμάμαι μάλιστα ότι η παράνοια του φόβου είχε επεκταθεί τόσο πολύ που οι γονείς μου, μου απαγόρευαν να ανοίγω άγνωστο ταχυδρομείο που κατέφτανε στην εστία, μην τυχόν και μου στείλουν άνθρακα (γελώ σήμερα που το σκέφτομαι). Κανένας δεν είχε όρεξη να βγει έξω, είχαμε κόψει μέχρι και τις πρώτες εξόδους στο studentsunion που ήταν χαλαρές, όλη μέρα διαβάζαμε εφημερίδες, τον Guardian και την Independent, και αναρωτιόμασταν τι θα γίνει. Ε, μέσα σε όλο αυτό, η μόνη μας διέξοδος ήταν το Big Brother. Εγώ θυμάμαι ότι κατέβαινα στο computer room της εστίας (δεν είχαμε διαδίκτυο στα δωμάτια τότε, σκέψου), και έμπαινα σε εκείνο το σάιτ του ΑΝΤ1 κάθε μισή ώρα και διάβαζα ειδήσεις για το «σπίτι». Ειδήσεις. Δεν έβλεπα καν βίντεος, δεν υποστηρίζονταν τότε. Αλλά ναι, διάβαζα μαλακίες και αισθανόμουν καλά. Από το «κατούρησε ο Πρόδρομος στο θάμνο», μέχρι «τσατάλια τα νεύρα της Κατερίνας για τις δουλειές του σπιτιού». Απίστευτος πεταμένος χρόνος. Κι όμως τότε, δεν είχε τίποτε άλλο σημασία. Πρόγραμμα κωλοφαρδίας νούμερο ένα.

Αντιστοίχως, σήμερα μέσα στην απόλυτη μιζέρια και κατήφεια, το να βλέπω τρεις ώρες κάθε βράδι τις παραλίες, τα κύματα, τους φοίνικες και πλάνα που επαναλαμβάνονται και μοιάζουν κάθε βράδυ ίδια και χίλιο-ιδωμένα είναι μια όαση μπροστά στις αγωνίες που βιώνουμε. Και ας φωνάζουν οι δασκάλοι ότι εκφυλίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ας φωνάζουν στο τουίτερ ότι τους πρήξαμε με την εμμονή μας να το παρακολουθούμε, ας θεωρούν «ρατσιστικό» να πει ο μισθοφόρος τον Κινέζο, Φιλιπινέζο, ας θεωρούν αδιανόητο που είπε ο τρελός Κύπριος ότι οι διάσημοι «κάμνουν όπως τις Λούλλες» (που κάμνουν), για μένα το Survivor μπορεί να μην είναι ιδανική, ούτε καν καλή τηλεόραση, αλλά είναι μαγική υπό τις περιστάσεις.

Κωλοφαρδία νάμπερ ττου.

Και εννοείται ότι του χρόνου, που το πιο πιθανόν είναι να μπουν μεγαλύτερες φίρμες και πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες δεν θα έχει την φετινή επιτυχία. Όχι γιατί θα έχουμε ανακάμψει κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά και θα το σνομπάρουμε βλέποντας νάσιοναλ τζιογκράφικ. Αλλά επειδή έτσι δουλεύει η τηλεόραση. Κάποια είναι μαγικά και δεν μπορεί να τα εξηγήσει.

Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2017

Το Φάρμακο


Όταν το 1987 πέθανε ο παππούς μου, η μάνα μου μας είχε πει να μην πάθουμε σοκ όταν θα αντικρίζαμε τη γιαγιά μου στεναχωρημένη και μαυροφορεμένη όταν θα πηγαίναμε σπίτι της. Ότι ήταν λογικό να αισθάνεται άσχημα τη μέρα της κηδείας (στην οποία φυσικά δεν θα παρευρισκόμασταν εμείς), και θα έπρεπε να δείχναμε κατανόηση. Να συνηθίζαμε την αλλαγή της κατάστασης στην κατά τα άλλα πάντα χαρούμενη γιαγιά μας. Όταν φτάσαμε στο σπίτι της, μπήκαμε αθόρυβα στο καθιστικό και θυμάμαι ότι πρόλαβα να τη δω για κάποια δευτερόλεπτα να κάθεται στον καναπέ και να κλαίει, σκουπίζοντας τα δάκριά της με ένα χαρτομάντιλο.

Μέχρι και σήμερα θυμάμαι τη μεταβολή στη διάθεσή της με το που μπήκαμε στο δωμάτιο και αντιλήφθηκε την εκεί παρουσία μας. Ούτε πως είχε χάσει άντρα. Να ‘ταν κι άλλος! Με το που μας είδε σηκώθηκε πάνω, φώναξε ένα «αγάπες μου», πέταξε και το χαρτομάντιλο, ή μάλλον το έκρυψε τεχνηέντως ώστε να μην το παρατηρήσουμε και μας έσφιξε στην αγκαλιά της. Δεν την ξαναείδα να κλαίει εκείνη τη μέρα. Και το συμβάν, παρ’ ότι ασήμαντο, εντυπώθηκε στη μνήμη μου γιατί δεν πίστευα ποτέ ότι μπορεί το πένθος να παραμεριστεί στη θέα ενός ή δύο παιδιών. Εγγονιών ή τέκνων.

Σήμερα βίωσα ακριβώς το ίδιο πράμα από την ανάποδη. Ήμουν στη δουλειά κάτωχρος, απηυδησμένος, καθισμένος στην καρέκλα μιας φίλης συναδέλφου και έβριζα. Έβριζα, έβριζα, έβριζα, δεν χόρταινα να βρίζω. Γύρευα χώρα να μεταναστεύσω, έψαχνα τον χάρτη να δω πού θα πάμε οικογενειακώς. Γιατί και ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο δεν αξίζει να ζει σ’ αυτή τη χώρα-κοτέτσι. Και εκεί που είχα ανεβάσει πίεση 350, εκεί που έκανα μνημόσυνο στα χρόνια των σπουδών μου και στα πτυχία μου, άνοιξα το κινητό και είδα τυχαία μια φωτογραφία του γιου μου.

Και χαμογέλασα, και έγιανα, είπα από μέσα μου ένα αυθόρμητο «αγάπη μου» όπως εκείνο που είπε η γιαγιά μου το 1987 και τα ξέχασα όλα. Μεγάλο φάρμακο.

Κατ’ ακρίβειαν, ΤΟ φάρμακο.  

Σάββατο, Μαρτίου 25, 2017

Tale As Old As Time


Είμαι από τους ανθρώπους που έχουν παρακολουθήσει πολύ Beauty and the Beast στη ζωή τους. Έχω δει 100 φορές την ταινία μεταγλωττισμένη σε κασέτα (την οποία είχα πρωταγοράσει από το Minion στην Αθήνα παρακαλώ), την έχω δει άλλες εκατό φορές στην αγγλική έκδοση σε dvd, έχω δει το μιούζικαλ στο Λονδίνο το 1999, έχω δει ξανά το μιούζικαλ σε περιοδεία στο Κάρντιφ της Ουαλίας το 2007, έχω δει την παιδική απόδοση σε σόου στη Ντίσνεϊλαντ πέρσι στο Ορλάντο, έχω το soundtrack φορτωμένο στο i-pod μου και το ακούω κάθε τόσο... Γενικά, το έργο το ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά κι ας μην είναι η αγαπημένη μου ταινία του Ντίσνεϊ από τη δεκαετία του ’90.

Αντιλαμβάνεσαι ότι, πηγαίνοντας να δω τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη είχα τεράστιες προσδοκίες. Δεν ευοδώθηκαν. Δεν πρόκειται για κακή ταινία, προς Θεού, να πάτε να τη δείτε. Απλά θεωρώ ότι δεν φάνηκε αντάξια της ιστορίας και της φήμης της, ούτε μου πρόσφερε κάτι περισσότερο από όσα έχω δει κατά καιρούς ώστε να φύγω με την τρίχα κάγκελο. Απορώ πώς γίνεται με τις ευκολίες που σου παρέχει σήμερα η τεχνολογία του κινηματογράφου να μην παράγεις θέαμα που να υπερβαίνει σε μεγαλειότητα αυτό που είδα τουλάχιστον στη σκηνή του West End. Μεγάλη χαμένη ευκαιρία.

Μεγαλύτερη απογοήτευση από όλες ήταν η απόδοση του Be Our Guest φυσικά. Το εν λόγω τραγούδι είναι κατά τη γνώμη μου το 50% της ταινίας και όφειλαν να το προσέξουν περισσότερο. Δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν σε φαντασμαγορία το αντίστοιχο στην ταινία των κινουμένων σχεδίων, ούτε την λάιβ απόδοση του μιούζικαλ όπου άνοιγε η σκηνή και ξεπρόβαλλαν κεριά, μπουκάλια σαμπάνιας, πιάτα γίγαντες κτλ. Πώς μπορείς να πας τόσο λάθος; Απίστευτο.

Επίσης, τα γραφικά σε κάποιες στιγμές ήταν απλά τραγικά. Εφάμιλλα αυτών που εμφανίζει το Snapchat στο κινητό τολμώ να πω. Το καημένο το τέρας εμφανίζεται τόσο κακοφορμισμένο και ψεύτικο, ειδικά στα ολόσωμα πλάνα του, ούτε τα πεντάχρονα δεν θα πείσει. Τα στοιχειωμένα αντικείμενα επίσης κακοσχεδιασμένα κατά τη γνώμη μου. Στη σκηνή της μάχης, όταν το κάστρο δέχεται επίθεση από τους χωρικούς είναι σαν να παλεύουν μόνα τους. Αλλά και άλλες σκηνές που αφορούν στην εξωτερική όψη του κάστρου και άλλων τοπίων θεωρώ ότι έγινε πολύ πρόχειρος σχεδιασμός. Η Maleficent και η Σταχτοπούτα δηλαδή, κλάσεις ανώτερες οπτικά.

Αν πρέπει να πω κάτι θετικό, η σκηνή του βαλς στο ballroom, που για μένα αποτελεί το άλλο 50% της ταινίας, παρόλο που δεν είχε το epicness της αρχικής ταινίας εντούτοις είχε μία απλότητα και μία καθαρότητα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σκέτη τέχνη. Η ομορφιά της λιτότητας. Όμως, ακόμη κι εδώ δεν είμαι σίγουρος αν προτιμώ αυτή την προσέγγιση. Για μένα το μιούζικαλ είναι πρωτίστως θέαμα, μαγεία. Χρειάζομαι το wow factor για να συνταραχτώ. Αυτά δεν τα είχε η κινηματογραφική ταινία.

Έχοντας συλλογιστεί πολύ σοβαρά κατά τη διάρκεια της ταινίας κατέληξα ότι τελικά αυτό που μου φταίει, είναι ότι η ταινία είναι πιο παιδική από όσο πρέπει, ενώ από την άλλη το καρτούν ήταν πιο ενήλικο από όσο θα περίμενε κανείς. Το πρώτο δηλαδή προκύπτει κατώτερο των προσδοκιών του μέσου θεατή, ενώ το καρτούν πολύ μπροστά για την εποχή του. Δεν είναι τυχαίο που ήταν και η πρώτη και τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων που ήταν υποψήφια για όσκαρ καλύτερης ταινίας το μακρινό 1993.

Εννοείται ότι γι’ άλλη μια φορά μέσα στο σινεμά έπρεπε να τσακωθώ με τα βλαχαδερά  μπροστά μου που είχαν ανοιχτά τα κινητά και τσέκαραν τα social media κάθε πέντε λεπτά και να καταντώ σπαστικός και αγενής. Αν δεν αντέχετε χωρίς δίκτυο τι έρχεστε στα σινεμά ρε χαμούρες; Και να σε κοιτάνε και με το μισό τους που τόλμησες να τους υποδείξεις ότι ενοχλείσαι από τη φωτεινότητα του κινητού τους. Λες κι εμείς δεν πληρώσαμε εισιτήριο, μπήκαμε δωρεάν από την πίσω πόρτα. Βλήματα!    

Τρίτη, Μαρτίου 21, 2017

Δημοκρατία Έχουμε!

Γνωρίζετε κι εσείς ηλίθιες που όταν τους επισημαίνεις το λάθος του επιχειρήματός τους επικαλούνται τη Δημοκρατία ως πολίτευμα για να εκφράσουν ελεύθερα την μαλακία που τες δέρνει;

Η Δημοκρατία είναι μακράν το πιο κακοποιημένο πολίτευμα του κόσμου. Ανάθεμα την ώρα που το ανακαλύψανε στην αρχαία Αθήνα, έχει έκτοτε καταντήσει η τσίχλα της κάθε αγράμματης μαλακισμένης. Λέει, ας πούμε: «Η πρωτεύουσα της Εσθονίας, είναι η Ρίγα». Της επισημαίνεις ότι η πρωτεύουσα της Εσθονίας είναι το Ταλίν και αντί να σκάσει και να απολογηθεί που κατατρώει την ώρα μας με την αγραμματοσύνη της, σου απαντά γεμάτη στόμφο: «Έχουμε δημοκρατία, μπορούμε να λέμε τη γνώμη μας!»

Της εξηγείς περαιτέρω ότι η λανθασμένη ενημέρωση δεν έχει να κάνει με τη Δημοκρατία, αλλά τι το ψάχνεις, πού να καταλάβει το βούρλο;

Έχω βαρεθεί τον κόσμο όλο. Όποιος παίρνει βαθυστόχαστο ύφος και αναλύει μπαρούφες, μπούρδες, πράγματα ανυπόστατα και ελλιπώς στοιχειοθετημένα επικαλείται το δημοκρατικό του δικαίωμα να τα εκφράσει. Κι όταν του υποδεικνύεις το λάθος του, αντί να πει ένα «με συγχωρείτε» και να κερδίσει τον σεβασμό μας, βγάζει και γλώσσα. Ναι, έχεις κάθε δικαίωμα να εκφράζεσαι λανθασμένα, έχω κι εγώ κάθε δικαίωμα να σε κοροϊδεύω που είσαι αγράμματος και βλάκας κι αυτό δεν είναι hate speech, (άλλη παπάρα που μάθατε και πιπιλάτε με του ψύλλου πήδημα), αλλά η πικρή αλήθεια της ύπαρξής σας.

Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια, όταν τα μπλογκς ακόμα βρίσκονταν σε άνθιση που έκανα μία ερώτηση σε μία κομπλεξική και αντί να μου απαντήσει στην ερώτηση, μου έγραψε σκέτα-νέτα ένα: «δικαιούμαι να έχω άποψη, έννεν;» Ναι, δικαιούσαι να έχεις άποψη μωρή βρόμα, δεν στείλαμε τον στρατό να σε φιμώσει, να σε βιάσει και να σου βγάλει τα νύχια με τις τανάλιες. Αλλά, την έχεις που την έχεις τη ρημάδα, να τη στοιχειοθετείς, να την υποστηρίζεις και προ πάντων να μην σε πιάνουν οι ενοχές όταν αμφισβητούμε τη βαρύτητά της.


Αν θα την πεις τη μπαρούφα να σταθείς αντάξιός της, κύριος. Να την υποστηρίξεις μέχρι τέλους. Μην μου καταφεύγεις στη Δημοκρατία, την πιπίλα και τη τσίχλα της κάθε παλαβής για να αποπροσανατολίσεις την κουβέντα. Πόση ανοχή στη βλακεία να δείξουμε κι εμείς; Ευτυχώς που πέραν της Δημοκρατίας ανακαλύφθηκε και το block this user και γλιτώσαμε!


Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2017

Λάθη Σαν Κι Αυτό... Ψωμοτύρι


Πόσες φορές έχω τσακωθεί για χάρη σου…

Έχω κάτσει και έχω δικαιολογήσει άπειρες κακές επιλογές. Δίσκους, στίχους, συνεργασίες. Σε κάθε τι έβρισκα τη θετική του πλευρά. Και την υποστήριζα σθεναρά, έντονα, εριστικά. Και δεν το έκανα επειδή μου χρωστάς και σου χρωστώ, αλλά επειδή  πραγματικά πιστεύω ότι δικαιούσαι και την ελαφριά σου πλευρά ως καλλιτέχνιδα. Ήταν το «Αγάπη Είναι Εσύ» μαλακία δίσκος; Ήταν ο δίσκος [Χ] αχρείαστος μετά από μία πολυπλατινένια Κραυγή; Έπρεπε να πας ξανά στη Γιουροβίζιον το 2006; Έπρεπε να κάνεις το «Με αγάπη Άννα» στον ΑΝΤ1 το 1995; Ήταν τραγούδι για δίσκο οι «Αϋπνίες», το «Κινητό Τηλεφωνάκι», το «Το Κατάλαβες;» Έπρεπε να σταματήσεις να τραγουδάς Καρβέλα μετά το «Απαγορευμένο;» Έπρεπε να ξυρίσεις το κεφάλι σου στο Nylon;  Έπρεπε να στραφείς στην όπερα και τα μιούζικαλ και να αφήσεις πίσω σου τα «Ξανά Μανά;» Το ακαταλόγιστο είχες για μένα. Η ευφορία, η ευτυχία που μου δημιουργούσες ακούγοντας σε να τραγουδάς ήταν τεράστια για να πτοηθεί από τα πιο πάνω υποκειμενικά και διφορούμενα. Ακόμα και τη διαφήμιση της κρέμας έφτασα και δικαιολόγησα πρόσφατα.  

Αλλά αυτό το πράμα που είδα απόψε στο Έψιλον ήταν σαν να έβγαλες ένα μαχαίρι και μου το έμπηξες και μου το έστριψες ώσπου να φτύσω τα εντόσθιά μου, ψιθυρίζοντάς μου στο αφτί: «καλός μαλάκας είσαι και του λόγου σου!»

Και το ξέρω ότι το μετάνιωσες ήδη, το βλέπω στον τρόπο που γελάς ψεύτικα και αμήχανα κάθε φορά που πετάγεται και λέει μαλακία ο Καρβέλας επειδή βαριέται και προσπαθεί να το διασκεδάσει για να μην αυτοκτονήσει. Αλλά ως εδώ. Δεν μπορώ να σου βρω το παραμικρό άλλοθι. Μεγάλη γυναίκα είσαι πια, ξέρεις τη σόου μπιζ απ’ έξω κι ανακατωτά, όφειλες να μυριστείς την κακοτοπιά. Παρουσιάζει ο Μένιος Φουρθιώτης. Μόνο και μόνο απ’ αυτό έπρεπε να τους πεις «γεια σας!»

Βαθιά μέσα μου ελπίζω ότι θα κοιμηθώ και αύριο όταν θα έχω ξυπνήσει θα αποκαλυφθεί η αλήθεια, ότι ας πούμε πέσατε όλοι θύματα απαγωγής, σας εκβίασαν να παραστείτε στην κριτική επιτροπή, σας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο, σας πληρώνουν δύο εκατομμύρια ευρώ την ώρα για να το κάνετε και δεν λες όχι σε τόσα λεφτά, ή ότι είναι ακριβό το νοίκι που πληρώνει η Σοφία στη Νέα Υόρκη και πρέπει να συμβάλεις, κάτι τέτοιο. Οτιδήποτε άλλο, απλά δεν το δέχομαι.

Είμαι συντετριμμένος, πεθαμένος σχεδόν πάνω στον καναπέ.
Δεν με λυπήθηκες λεπτό.  

(Πάντως, ομολογώ, ακούω Καρβέλα και γελώ: "Πόσα δάχτυλα έχει ο κόσμος όλος; Πέντε δάκτυλα, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια αμαρτίες;")

Δευτέρα, Μαρτίου 13, 2017

Τα Νέα Της Δευτέρας

Όλα τα σιχαμένα και υπέροχα νέα που με απασχόλησαν το σαββατοκύριακο στο πιάτο σου, ώστε να τον παίζεις ευχάριστα στο γραφείο:

Πήγα και είδα τις «Πυρκαγιές» στη νέα σκηνή του ΘΟΚ την Παρασκευή. Ίσως η καλύτερη παράσταση που είδα φέτος, μπορεί και τα τελευταία χρόνια. Ειδικότερα στο 2ο μέρος όπου ο Τσέλεπος δίνει ρεσιτάλ ως ακροβολιστής και μας αποτελειώνει στο φινάλε με το Bohemian Rhapsody. Επικός, αυτοκρατορικός, άξιος κουμπάρος μου. Ναι, ο Τσέλεπος είναι ένας εκ των δύο αντρών που με πάντρεψαν και του έχω αδυναμία. Μεροληπτώ υπέρ του γιατί εξ απαλών ονύχων με έκανε να γελώ, πράγμα ομολογουμένως δύσκολο και σπάνιο, οπότε πάντα είμαι προδιατεθειμένος υπέρ του. Όμως στις Πυρκαγιές όσο αυστηρά κι αν τον κρίνω χάριν αντικειμενικότητας παίρνει όσκαρ! Υπερέβη εαυτόν! Έφυγα συγκλονισμένος από το θέατρο και πάνε τώρα τρεις μέρες που όλο και ανακαλώ σκηνές στη μνήμη μου και το αναβιώνω όλο στο μυαλό μου, ένδειξη ότι η παράσταση έκανε σωστά τη δουλειά της.

Εκτός από τις Πυρκαγιές, χθες βράδυ πήγαμε και είδαμε μια άλλη παράσταση στο Θέατρο Δέντρο, την «Κατάρα της Ίρμα Βεπ». Δεν θέλω να σου γράψω πολλά γιατί σέβομαι τον κόπο των ηθοποιών, αλλά φύγαμε στο διάλειμμα. Πρώτη φορά στη ζωή μου έφυγα από παράσταση. Σύσσωμοι φύγαμε δηλαδή, όλη η παρέα. Με το που έκανε διάλειμμα δεν χρειάστηκε καν να το συζητήσουμε. Την κάναμε με ελαφρά.

Σε άλλα νέα, ο διαδικτυακός κόσμος βιώνει τρίσβαθες ψυχολογικές ταραχές και μεγάλες φουρτούνες. Να σε ενημερώσω, αν δεν το πήρες είδηση, ότι τα κοινωνικά δίκτυα πήραν φωτιά γιατί η Άννα Βίσση τόλμησε να διαφημίσει μία κρέμα νυκτός και οι haters καθώς και όλοι οι κομπλεξικοί της γης βρήκαν αφορμή να την κράξουν. Την είδα τη διαφήμιση, ούτε εμένα μου άρεσε. Αλλά, δεν θέλει πάνω από πέντε δράμια νου για να σκεφτείς και να καταλάβεις ότι πρώτον, προφανώς η διαφήμιση έγινε ως μέρος του συμβολαίου της με το Έψιλον και του συνολικού πακέτου αμοιβής της, (ως αναγκαίο κακό δηλαδή) και δεύτερον, ότι η Βίσση βρίσκεται σε μία φάση της καριέρας και της ζωής της όπου τα έχει ζήσει όλα στο μάξιμουμ και για να μην βαριέται σπάει πλάκα.

Όταν πλέον δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, όταν πλέον βγάζεις δίσκους όποτε σου γουστάρει, εμφανίζεσαι όποτε και όπου γουστάρεις, ακόμα και σε πρόγραμμα που το διαμορφώνεις κάθε σ/κ ανάλογα με τις κάβλες σου, το τελευταίο που σε κόφτει είναι τι θα πουν αν διαφημίσεις μία κρέμα, ή αν θα παρευρεθείς στο πάνελ της κριτικής επιτροπής του νεκραναστημένου Fame Story. Εγώ ως φαν, για να μην πω ως ο απόλυτος και ουσιαστικός φαν, μπορώ να δω πέραν της κρέμας. Μπορώ να καταλάβω γιατί εκεί ψηλά στον Όλυμπο καθώς έπινε νέκταρ και έτρωγε αμβροσία είπε « Τι θα κάνουμε απόψε ρε Καρβέλα και βαριέμαι; Δεν κάνουμε μια διαφήμιση για μια ηλίθια κρέμα να περάσει η ώρα μας…;» Οι υπόλοιποι μείνετε να ψάχνετε αν την κάνει επειδή ξόφλησε ή όχι.

«Δεν θα γίνει η 2η Αλεξίου με αυτά τα μυαλά» έγραψε στο τουίτερ ένας στιχουργός. Ευτυχώς που δεν θα γίνει, λέω εγώ. Γιατί αν γινόταν 2η Αλεξίου θα αυτοκτονούσαμε ομαδικώς από πλήξη και ανία. Δεν ακυρώνω την Αλεξίου, χρήσιμη υπήρξε κι αυτή στην ελληνική δισκογραφία (χρησιμοποιώ επίτηδες χρόνο αόριστο γιατί η Αλεξίου ανήκει επίσης στη γενιά των καλλιτεχνών που έληξε προ πολλού δισκογραφικά αν θέλετε να μιλήσουμε με τους όρους σας- ασχέτως αν θεωρείται ιερό τέρας και την έχουν όλοι στο απυρόβλητο για λόγους που δεν αντιλαμβάνομαι). Αλλά, άλλο πράμα η Βίσση. Πολύ πιο εύπλαστο, πολύ πιο ενδιαφέρον. Από κάθε άποψη. Και σαν προσωπικότητα, και σαν δισκογραφία, και σαν φωνή. Τέλος πάντων, γούστα είναι αυτά, αλλά ναι, αν περιμένατε να γίνει η 2η Αλεξίου μεγαλώνοντας, ευτυχώς που δεν έγινε, γιατί εμείς που θέλουμε καλλιτέχνες με αιχμή, πολύ απλά, δεν θα την ακούγαμε.

Τι άλλο;

Α, ναι! Σύγκορμοι όλοι οι πολιτικά ορθοί και συνάμα βαρετοί άνθρωποι στο διαδίκτυο έσπευσαν να μας κακίσουν που τολμήσαμε να υποθέσουμε ότι η ασιάτισσα κυρία στο επίμαχο βίντεο που σπεύδει να μαζέψει τα παιδάκια από το πλάνο των ειδήσεων στο BBC είναι η οικιακή βοηθός, ενώ τελικά πρόκειται για τη σύζυγο του Άγγλου καθηγητή. Γροθιά στα στερεότυπα έδωσαν αυτοί οι καλοί άνθρωποι με τις διορθώσεις τους. Ολόκληρα άρθρα γράφτηκαν για να μας συνετίσουν. Αναρωτιούνται: «Γιατί υποθέσατε έτσι αυθαίρετα ότι η ασιάτισσα είναι οικιακή βοηθός; Πόσο ρατσιστικό είναι αυτό εκ μέρους σας;» Θα σας απαντήσω και σόρρι εκ των προτέρων που θα σας χαλάσω τη φαντασίωση.

Υποθέσαμε ότι η Κορεάτισσα είναι η οικιακή βοηθός γιατί πρωτίστως ο κύριος καθηγητής φαίνεται πολύ καλοβαλμένος για να γουστάρει μία ασιάτισσα σ’ αυτά τα χάλια. Δεν επρόκειτο για τη Λούσι Λίου. Για μια ασιάτισσα της κακιάς ώρας επρόκειτο που είχε τη φαεινή ιδέα να πέσει στα γόνατα για να μην φανεί στο πλάνο, δηλαδή εκτός των άλλων, πρόκειται και για γυναίκα τέρας-ευφυΐας. Επίσης, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των οικιακών βοηθών στον δυτικό κόσμο προέρχεται από την Ασία είναι λογικότατο να υποθέσεις ότι η κυρία ήταν η καθαρίστρια. Τόσο απλό. Πνάστε τωρά. Κι αν ήσαστε όντως πολιτικά ορθοί, το να θεωρήσετε ότι την υποτιμήσαμε επειδή την περάσαμε για καθαρίστρια δεν τιμά ούτε εσάς, αφού καμία δουλειά δεν είναι ντροπή που λέει και η Παπαρίζου στο Voice, άρα προς τι ο ντόρος κι ο χαμός πέραν του ότι θέλετε να μας παίζετε τη δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά με κάθε ευκαιρία;

Έχουμε να σχολιάσουμε τίποτε άλλο; Όχι και ευτυχώς γιατί πολύ το κουράσαμε και σήμερα. Η ζωή κυλά πολύ ευχάριστα αγαπητέ μου με πολύ Baby sitting, πολλά βιβλία στον καναπέ και σειρές στην τηλεόραση. Εννοείται και με Survivor. Μα, είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος που υποστηρίζει την ομάδα των ανθυποσελέμπριτι; Με αυτούς ταυτιστήκατε; Από πού κι ως πού; ΟΚ, και οι μαχητές χωλαίνουν ώρες-ώρες και βγάζουν τον κακό τους εαυτό προς τα έξω τελευταίως, αλλά να φτάσεις στο σημείο να θες να κερδίσουν οι βαλτοί που πληρώνονται €2000 τον μήνα (όσα δεν παίρνουμε εμείς που έχουμε και δυο μάστερ δηλαδή), πόσος νους;!


Άντε καλή βδομάδα να ‘χετε.